آبروی یک سرزمین چه قیمتی دارد؟!

نوشته شده توسط : فرشید داوودی | تاریخ ارسال مطلب : .

کوه نامه:

بازدید از بازار پرنده فروشان فریدونکنار

روز جمعه 16 آبان طی دیداری که جمعی از اعضای هیات اجرایی شبکه سمن های زیست محیطی مازندران از بازار پرنده فروشان فریدونکنار داشته اند، وضعیت را بسیار تاسف بار و دهشتناک ارزیابی نمودند.

بازار در این روز تعطیل، پر بود از لاشه انواع پرندگان زیبای مهاجر که به جای آب های آرام، بر تورها فرود آمده بودند. طبق ادعای پرنده فروشان تمامی این پرنده ها شب قبل صید شده بودند و با پذیرش این ادعا و همچنین حجم پرندگان و فروش آن ها در مدت زمان کم حضور در بازار، می توان به تخمین رقم هایی بیش از 2هزار بال در یک شب شکار رسید.

 

در ضمن هیچ نشانه ای هم از نظارت سازمان محیط زیست در بازار وجود نداشت و جالب اینجاست که بر خلاف قانون، پرنده های زنده حلال گوشت و حرام گوشت نیز به راحتی به فروش می رسیدند.

 

سالانه صدهاهزار پرنده مهاجر در تور صیادان گیر می افتند و سلاخی می شوند و شمال ایران را به عنوان سیاهچال پرندگان مهاجر در منطقه معرفی کرده است.

 

میهمانانی که به امید هزارن کیلومتر را به سوی ایران بال می گشایند اما به جای آغوش طبیعت، بر نیش ها و دیس ها در سراسر کشور جای می گیرند.

 

در همین سال ها بارها شاهد بودیم که چگونه محیط بانان دلسوز برای نجات جان یک پرنده یا یک حیوان در سخت ترین نقاط کشور بسیج می شوند و چه هزینه ها و زحمت های طاقت فرسایی خرج می دهند اما از طرف دیگر در فریدونکنار شاهد هستیم که چگونه تنها در یک شب هزاران هزار پرنده که در میان آن ها گونه های در خطر تهدید و انقراض هم قرار دارند، سلاخی می شوند؟

 

چنین میهمان نوازی از مخلوقات زیبای هستی و دهن کجی عده ای به قانون و ایستادگی در برابر ماموران دولتی، جای تامل بسیار دارد. (چندی پیش زمانی که مامورین یگان حفاظت محیط زیست استان قصد برچیدن دام های هوایی منطقه را داشتند با مقاومت دامگاه داران مواجه شدند.)

 

عدم برنامه ریزی صحیح و توجه به تمامی جوانب و اهتمام برای ساماندهی این وضعیت در سال های گذشته یک معضل اساسی می باشد.

 

اما به گمانم آن چه بیش از همه باید بر آن تامل کرد خدشه دار شدن آبروی یک سرزمین است که با تصاویری چنین زشت از قتل عام پرندگان در سراسر ایران و جهان منتشر می شود؛ آبرویی که با خون و اشک و جهد پس از هزاران سال قوام یافته است.

 

آبروی یک ملت و یک سرزمین چگونه به دست می آید؟

 

چند سال باید بگذرد تا سرزمینی کهن را با واژه هایی چون مردمانی خونگرم و مهمان نواز و مهربان بشناسیم؟

 

چه رشادت ها و شهادت ها و فداکاری ها از نسل ها پی در پی باید بگذرد تا نام یک سرزمین چندهزار ساله همچنان غرورآمیز بر زبان ساکنانش جاری گردد؟

 

چه اندازه و با چه هزینه هایی  باید انواع محصولات فرهنگی مختلف ساخته و تهیه گردد تا بتواند به ترسیم عظمت های یک تاریخ و ملت در نگاه خود و جهانیان بپردازد؟

 

آبرو و اعتبار به سختی به دست می آید اما می تواند به سادگی از بین رود.

 

امروزه ما در دنیایی هستیم که با حضور پررنگ رسانه ها، تصاویر از توقف صدها خودرو برای عبور یک غاز وحشی با جوجه هایش از عرض خیابان، میلیون ها بار در رسانه ها بازنشر می شود و عزت و احترام را در نگاه جهانیان نسبت به آن مردم شکل می دهد.

آیا چنین تصویرهایی از کشتار میهمانان این سرزمین، آبروی چنین میزبانی را در جهان نخواهد برد؟! چه اندازه شرمگنانه خواهد بود اگر در سرزمینی که به مهربانی و میزبانی معروف است این وضعیت ادامه یابد، در آینده شاهد دخالت مجامع بین المللی پیرامون جلوگیری از کشتار این همه مخلوق بی گناه در کشورمان باشیم، تنها به جرم این که پرندگان، این سرزمین را برای زندگی انتخاب کرده اند، دسته دسته قتل عام می شوند.

منبع: وب سایت انجمن دوستداران دماوند کوه

 

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی