گفتگوی کوه نامه با زینب موسوی دختر نقره ای یخ نوردی ایران

نوشته شده توسط : طیبه طاهری | تاریخ ارسال مطلب : .

آن هایی که به اهدافشان نرسیده‌اند یا در زندگی هدف خاصی را پیگیری نمی‌کنند بر این باورند که دهه دوم زندگی تقریبا اول راه است و برای انجام کارهای بزرگ هنوز خیلی زود است. این دسته از آدم‌ها هنوز شروع نکرده‌اند یا نمی‌دانند که از کجا شروع کنند. برخی ها هم تصور می کنند در جامعه ما هنوز برای خانم‌ها محدودیت‌های غیرمنطقی وجود دارد و با وجود امکانات نابرابری که برای بانوان و آقایان وجود دارد؛ موفقیت برای بانوان قله ای دست نیافتنی است.

اما واقعیت این است که مدتهاست دیگر دوران این طرز تفکر به پایان رسیده است. دختران ما امروزه پابه‌پای آقایان ورزشکار برای کشور افتخار کسب می‌کنند، آن هم با تمام کم و کاستی‌های موجود ، حتی باانگیزه تر و مصمم تر...دختران ایرانی همیشه ثابت کرد‌ه‌اند که می‌توانند کارهای بزرگی را انجام دهند. آنان همیشه در عرصه‌های مختلف قدرتمند ظاهر شده‌اند و این نشان می‌دهد این توان را دارند که با اراده ای پولادین زندگی کنند و موفق شوند.

مسابقات یخ نوردی قهرمانی جهان و آسیا  در سال 2016 چندی پیش به پایان رسید .در رقابت های قهرمانی آسیا در «چئونگ سانگ» کره جنوبی  «زینب موسوی» یخ نورد جوان کشورمان خوش درخشید  . موسوی در رشته لید تا مرحله نیمه نهایی پیش رفت و در رشته سرعت نیز تا مرحله یک چهارم نهایی به تلاش خود ادامه داد و در نهایت مدال نقره آسیا در رشته سرعت را به دست آورد و نفر هشتم جهان شد. او در رشته لید نیز نفر چهارم آسیا شد. موسوی در دو مرحله بعدی رقابت های یخ نوردی در کشورهای سوئیس و ایتالیا نیز حضور پیدا کرد و توانست نمایش قابل قبولی را از خود ارائه کند و نشان داد قابلیت های فنی فراوانی در یخ نوردی دارد و در مدت کوتاهی که این رشته را شروع کرده درخشش زیادی داشته است.  

کسب سکوی قهرمانی کشوری پس از سه ماه تمرین و کسب سکوهای آسیایی و جهانی تنها پس از یک سال تمرین در رشته درای تولینگ و یخ نوردی از نکات جالب توجهی است که در کارنامه ورزشی زینب موسوی به چشم می خورد.

دختری که سختی و سرمای رشته ای که در آن فعالیت می کند (یخ نوردی) نه تنها او را خشن و سرد نکرده بلکه به روح و جسم او لطافت و گرمای بیشتری بخشیده است.

 

 

کوه نامه به سراغ این بانوی جوان یخنورد کشورمان رفته و مصاحبه ای را با وی ترتیب داده است که از به نظر خوانندگان می رسد.

کوه نامه: لطفا خودتان را برای خوانندگان بیشتر معرفی کنید. 


زینب موسوی هستم متولد بیست و چهارم تیر ماه 1370  در تهران و  فعلا هم ساکن همین شهر هستم. در سال 1392 ازدواج کردم و در همین سال به همراه همسرم برای سنگ نوردی به شهر زنجان رفتیم . به مدت یک سال در این شهر سکونت داشتم تا بتوانم در کنار قهرمانان سنگ نوردی بانوان ایران الناز رکابی و فرناز اسماعیل زاده به تمرین بپردازم. سفر کردن من به شهر زنجان دلایل مختلفی داشت که یکی از آنها ارتقای سطح کاری و تمرینی من در سنگ نوردی بود.


کوه نامه: چند سال است که ورزش می کنید و تا کنون در چه رشته های ورزشی فعالیت داشته اید ؟ازچه سالی یخ نوردی را شروع کردید؟ تا به حال چه عناوینی را در رشته یخ نوردی و درای تولینگ کسب کرده اید؟

من در خانواده ورزشکاری بزرگ شده ام و اکثر افراد خانواده من  که خانواده پر جمعیتی هم هست ( 9 فرزند شامل 7 دختر و 2 پسر) از شش سالگی ورزش می کردند. آغاز ورزش من با رشته ورزشی ژیمناستیک بود. البته هرگز تا سطخ خیلی حرفه ای پیش نرفتم. با این حال خاطرم هست که از همان سن پایین وقتی در سالن ژیمناستیک تمرین می کردم مربی ها به مادرم می گفتند که روی من سرمایه گذاری کند چون استعداد بسیار خوبی دارد و می تواند تا سطح قهرمانی پیش برود . اما با توجه به تعدد فرزندان خانواده و مشکلاتی که وجود داشت مادرم نمی توانست چنین سرمایه گذاری برای من و یا باقی بچه ها  انجام دهد.

تا کنون رشته های بادی اتک ، بدنسازی ، دوچرخه سواری ، سنگ نوردی ، کوه پیمایی ، اسکواش را تجربه کرده ام و در حال حاضر  در رشته های دو و میدانی ، درای تولینگ و یخ نوردی فعالیت می کنم.

 

 

کوه نامه: چرا ورزش های زمستانی و آن هم یخ نوردی؟چه شد که وارد دنیای دیواره های یخی و تبریخ و کرامپون شدید؟

 مهر ماه سال 1393 تصمیم گرفتم درای تولینگ را به عنوان رشته اصلی خودم انتخاب کنم و علت آن هم این بود که از تمرین کردن در این رشته واقعا لذت می بردم و تازه متوجه شدم که این همان رشته ای است که می توانم استارت قهرمانی ام را در آن بزنم. این موضوع به شدت به من انگیزه می داد. به شدت به این رشته علاقمند شده بودم. هنگامی که این تصمیم را گرفتم شرایط بسیار سختی داشتم چون درای تولینگ یک رشته ورزشی پر هزینه هست و تجهیرات آن در ایران موجود نیست. اما سعی کردم با تمام این مشکلات بجنگم.

مشکل دیگری که وجود داشت این بود که در این رشته مربی هم نداریم و پیدا کردن کسی که بتواند آموزش های اولیه را ارائه کند بسیار مشکل بود.

بالاخره استارت تمرینی ام را از سالن دیهیم در مهر ماه سال 1393 زدم. دو ماه به تنهایی به سالن می رفتم و تمرین می کردم تا اینکه یکی از آقایانی که در رشته درای تولینگ فعالیت داشتند به نام آقای سعید محمودی حاضر شدند آموزش های اولیه را به من بدهند. خوشبختانه مدتی بعد یک اردوی تمرینی در کشور روسیه برگزارشد که من به عنوان تنها نماینده بانوان یخنورد کشور به این اردو اعزام شدم. زمانی که از این اردو بازگشتم دیدگاه من نسبت به ورزش قهرمانی کاملا عوض شده بود و تازه متوجه شدم که اگر بخواهم در سطح قهرمانی این رشته را ادامه بدهم باید چقدر تلاشم را بیشتر کنم.

 مدتی بعد مسابقات جام فجر در سال 93 برگزار شد . با وجود اینکه تنها ده روز از بازگشت من از این اردو ( اردوی تمرینی در کشور روسیه) می گذشت در کمال ناباوری موفق شدم در این مسابقات عنوان قهرمانی را کسب کنم!!!! واقعا خودم هم تصور نمی کردم که بتوانم به سکوی قهرمانی برسم و این موفقیت انگیزه های من را چند برابر کرد.

 البته این را هم بگویم که وقتی وارد ورزش درای تولینگ شدم از نظر آمادگی جسمانی و بدنی واقعا عالی بودم و همیشه در مسابقات سنگ نوردی جزو فینالیست های مسابقات بودم.این طور هم نبود که بگوییم بدون مقدمه وارد رشته درای تولینگ شده باشم. هم پیش زمینه اش را از کودکی داشتم و هم بدنم استقامت و مقاومت خوبی داشت که توانستم بعد از سه ماه تمرین در رشته درای تولینگ روی سکوی قهرمانی بایستم.

از مقام های دیگری که کسب کردم مقام دوم رقابت های قهرمانی کشوری در سال 1394 بود. در این مسابقات من از ناحیه دست دچار آسیب دیدگی شدم و پزشک من را از حضور در مسابقات منع کرده بود. اما من تلاش کردم طوری صعود کنم که فشار زیادی به دستم وارد نشود. به همبن دلیل از اینکه مقام دوم را کسب کردم اصلا ناراحت نشدم و موضوعی که برای من اهمیت بیشتری داشت انتخاب شدن برای مسابقات آسیایی بود . زیرا به دلیل اردویی که قبل از این مسابقات در کشو روسیه داشتم اطمینان داشتم که می توانم روی سکوهای آسیایی قرار بگیرم.

در سال 1391 که من در سالن شهید شیرودی به تمرین سنگ نوردی می پرداختم دوستانم می گفتند که مسابقاتی در سالن در حال برگزاری است که در آن با تبر دیواره را صعود می کنند و به این رشته درای تولینگ می گویند.

 

 

من این پیش زمینه را از قبل داشتم . چون فردی هستم که علاقه بسیار زیادی به مسابقه دادن دارم و کنجکاو  هستم تا تجربه های جدید داشته باشم. دوست داشتم بدانم این رشته ای که مسابقات آن در حال برگزاری است چه رشته ای هست . هنگامی که در اولین مسابقه درای تولینگ زندگی ام در سال 1392 به صورت آزمایشی شرکت کردم احساس کردم جذابیتی که در صعود کردن با تجهیزات وجود دارد به شدت من را به این رشته علاقمند کرده است. بنابر این تصمیم گرفتم که در این رشته فعالیت کنم.

در سال 1392 مسابقات جام فجر در شهر همدان برگزار شد و  من برای اولین بار به صورت رسمی در مسابقات  درای تولینگ حضور پیدا می کردم. من تا آن زمان حتی کرامپون را ندیده بودم و در حین برگزاری مسابقات با آن آشنا شدم!!!

واقعا این نوع صعود برایم جذاب بود. در حین صعود خیلی از افراد از مسیر و سختی های صعود آن صحبت می کردند ولی من واقعا از صعود خودم لذت می بردم و احساس می کردم این رشته کاملا با روحیات من سازگار است. احساس می کردم این همان ورزشی است که سال ها در جستجوی آن بوده ام. و این شد که ادامه فعالیت ورزشی ام در این رشته پی گرفتم.

 کوه نامه: به دلیل جوان بودن ورزش یخ نوردی در ایران ، متاسفانه ناآگاهی عمومی در مورد این رشته وجود دارد و خیلی ها شناخت چندانی از این رشته ندارند. کمی از زیبایی ها و جاذبه های طبیعت سرد و صعود دیواره ها و آبشارهای یخی برای ما بگویید.

قطعا کسانی که به طبیعت می روند و در طبیعت فعالیت می کنند قادر نیستند زیبایی های آن و حسی که طبیعت می دهد و آرامشی که در طبیعت وجود دارد را توصیف کنند. یک بُعد از زیبایی هایی که من هم در سنگ نوردی و هم در یخ نوردی دیده ام این است که ما حریف یا مبارزی پیش روی خود نداریم و چیزی که در مقابل ما هست طبیعت است و نیازی نیست که به طرز نفرت آوری به آن حریف نگاه کنیم. بنابر این هر چه محبت و علاقه ما نسبت به طبیعت بیشتر باشد قطعا می توانیم صعودهای با کیفیت تر و لذت بخش تری را تجربه کنیم و این موضوعی است که باعث شده من همواره از ورزش هایی که برای فعالیت خود انتخاب کرده ام ( سنگ نوردی و یخ نوردی) لذت ببرم. فعالیت در رشته های ورزشی که در طبیعت انجام می شوند مثل فعالیت در رشته های ورزشی مانند رشته های رزمی نیست که شما بخواهید با حریف خود بجنگید و نیاز داشته باشید تا برای کسب سکو حس خشونت و نفرت از حریف را در وجود خود تقویت کنید. اینجا حریف شما طبیعت است که البته بهتر است نام حریف را بر آن نگذاریم. چیزی که تعداد زیادی از شاگردان من پس از تجربه اولین صعود خود در سالن به آن اشاره می کنند این است که کوبیدن پا بر روی دیواره در هنگام صعود باعث می شود تا آنها از نظر روانی تخلیه شده و تمام استرس و نگرانی هایی که در زندگی روزمره دارند تخلیه شود و هنگامی که از سالن خارج می شوند احساس سبکی و شادابی داشته باشند.

 

 

 

کوه نامه: خیلی ها تصور می کنند ورزش های زمستانی ( که یخ نوردی هم یکی از آنهاست) کاری است مردانه! و دلیل این طرز تفکر را قدرت بدنی بالا  و تمرینات سختی می دانند که برای این رشته لازم است. آیا با این استدلال موافقید ؟

من هم می توانم بگویم که با این موضوع و این استدلال ( که ورزش یخ نوردی ورزشی مردانه است) موافقم و هم با آن مخالف.

موافقم از این جهت که وقتی شما می بینید یک خانم با تبر و کرامپون در حال بالا رفتن از دیواره است اولین چیزی که به ذهن شما می رسد این است که چقدر این ورزش سخت و دشوار است و چقدر مردانه است. ولی وقتی وارد این رشته می شوید و با جذابیت های آن مواجه می شوید  نگرش شما نسبت به این ورزش عوض می شود. یک بُعدش هم این است که بانوان ما با کسب سکوهای کشوری ، آسیایی و جهانی می توانند این باور را عوض کنند و به همگان ثابت کنند که سطح تواناییشان در حدی هست که بتوانند این ورزش های قدرتی و استقامتی را انجام دهند و در آنها موفق شوند. بنابر این نمی توانیم ادعا کنیم که چنین ورزش هایی مختص به آقایان هست . اصولا اعتقاد من این است که هر کس در زندگی تلاش کند حتی اگر از نظر ژنتیکی و بدنی هم مشکل داشته باشد قطعا به موفقیتی خواهد رسید. چه در زمینه ورزش ، چه در زمینه تحصیلات و .... و من هیچ تفاوتی در این زمینه بین آقایان و خانم ها نمی بینم. درست است که آقایان از نظر سیستم بدنی طوری خلق شده اند که قدرت بدنی و استقامت بیشتری داشته باشند اما باید این نکته را هم مد نظر داشته باشیم که سطح مسابقات آقایان و بانوان یکی نیست. قطعا طراحانی که مسابقات را طراحی می کنند این نکته را مد نظر دارند . خانم ها در اجرای یک سری تکنیک ها موفق ترند  و در کارهای ظریف بسیار قوی تر از آقایان عمل می کنند . بنابر این اصلا این طور نیست که بخواهیم بگوییم این رشته مختص آقایان است و بانوان نمی توانند در آن موفق باشند.

 

کوه نامه: فقط بیست و چهار سال سن و حضور در رقابت های برون مرزی یخ نوردی  و تبدیل شدن به یکی از برترین‌های کشور و اعزام به رقابت‌های جهانی ، قرار گرفتن در زمره ده یخ نورد برتر جهان ، مدال نقره آسیا در رشته سرعت و مقام چهارمی آسیا در رشته لید . خیلی ها دوست دارند بدانند زینب موسوی چه راهی را طی کرده که در این سن جوان و مدت کم به اینجا رسیده است. از مسیر پر پیچ و خم و ناهمواری که برای رسیدن به سکوهای قهرمانی و افتخار پیموده اید برایمان بگویید. از مشکلات و کاستی ها ، از روزهای تلخ و شیرین صعودهایتان و ....

اولا از شما به خاطر لطفی که نسبت به بنده دارید تشکر می کنم. ثانیا باید بگویم قطعا راهی که پیموده ام هموار نبوده است و با سختی ها و مشکلات بسیار زیادی مبارزه کرده ام تا به این جایگاه رسیده ام. در این یک سالی که به طور حرفه ای تمرین می کردم و خودم را برای مسابقات آماده، تحت فشارهای شدیدی بودم و همیشه این سوال را از خودم می پرسیدم که من برای چه تلاش می کنم ؟ کسی که من را نمی بیند و نمی شناسد !

جالب اینکه همین الان وقتی از مسابقات جهانی برگشتم خیلی از افراد به من می گویند که ما اصلا نمی دانستیم که شما در حال فعالیت در رشته یخ نوردی هستید و تازه فهمیده ایم شخصی به نام زینب موسوی هست .  این مسائل فشار تمرینی من را بیشتر می کرد.خاطرم هست که در حال تمرین و آماده سازی خودم برای مسابقات روسیه بودم که متاسفانه تیم به این مسابقات اعزام نشد. واقعا تحت شرایط روحی بسیار بدی بودم . به طوری که وقتی در سالن بدنسازی روی تردمیل می دویدم آنقدر گریه می کردم که قطرات اشک من به اطراف پرتاب می شد ! و بدتر اینکه نمی توانستم دلیل این ناراحتی ام را برای کسی توضیح بدهم. چون در آن زمان  نه کسی من را می شناخت و نه جایگاهی در این رشته داشتم و به نوعی جزو تازه کارهای این رشته بودم. یکی از مهم ترین مشکلاتی که داشتم پیدا کردن مربی بود که در نهایت به این نتیجه رسیدم که تنها راهی که دارم این است که تعداد سفرهایم را به کشور روسیه افزایش بدهم. نکته دیگر اینکه من در کنار تمرینات درای تولینگ ، تمرینات استقامتی ، مقاومتی و بدنسازی خودم را داشتم و یک پزشک تغذیه و یک مشاور روان شناس بر تمریناتم نظارت داشتند. هنگامی که تصمیم گرفتم در سطح قهرمانی فعالیت داشته باشم سعی کردم تمام فعالیت هایم را اصولی و علمی کنم. تغییرات زیادی در زندگی ام به وجود آمد.اینکه چه زمانی باید بخوابم ، چه زمانی بیدار شوم ، از چه مواد غذایی باید استفاده کنم  و .... و یکی از مسائلی که کار را برای من سخت می کرد این بود که من متاهل بودم و نسبت به خیلی از کسانی که در این رشته فعالیت می کردند مسئولیت های بیشتری بر دوش من بود.

 

 

خیلی وقت ها هنگامی که به منزل می رسیدم  واقعا خسته بودم و حتی توان این را نداشتم که یک لیوان نوشیدنی برای خودم تهیه کنم. اما مسئله ای که واقعا ستودنی است حضور همسرم در کنارم در تمام شرایط سختی که تجربه کردم بود. چه در زمان هایی که تنها به سالن می رفتم و حمایتچی نداشتم و از نظر روحی با مشکل مواجه می شدم ، چه در زمان تمرینات و ..... واقعا شرایط سختی بود. نه دیواره مناسبی برای تمرین داشتم و نه مربی. اگر می خواستم بر روی یک دیواره استاندارد و مناسب تمرین کنم باید به پلور می رفتم و یک روز کامل زندگی ام را تعطیل می کردم تا به آنجا بروم و برگردم. در تمام این روزهای سخت تنها تکیه گاه من همسرم بود که هم از نظر مالی و هم از نظر روحی از من حمایت می کرد. در یک دوره ای من با مشکل آسیب دیدگی مواجه بودم و شرایط دستم طوری بود که در منزل حتی نمی توانستم یک ظرف را بلند کنم . در این شرایط همسرم واقعا با من همکاری می کرد.

اما باید بگویم زینب موسوی یک روزه به این جایگاه نرسیده است و یک برنامه یک ساله علمی و اصولی پشت این قضیه بوده است. فاکتور دیگری که به موفقیت من کمک بسیاری کرد این بود که من کلا در زندگی فرد ریلکسی هستم و خیلی کم اتفاق می افتد که در آزمون های مهم زندگی ام استرس داشته باشم.

موضوع دوم اینکه واقعا به این رشته عاشقانه علاقه دارم.

سومین موضوع سختی های زیادی بود که در این راه متحمل شدم  و عزم من را جزم تر کرد. بارها پیش می آمد که از ادامه فعالیت منصرف می شدم ، یک هفته تمریناتم را متوقف می کردم . اما زمانی که به سختی هایی که با آنها مبارزه کرده بودم فکر می کردم  می دیدم که واقعا نمی توانم این رشته را رها کنم. هنگامی که به سالن رفتنم فکر می کردم ، به جستجوی مربی ، پزشک و ... ، به سختی هایی که برای خرید و تهیه ابزار و تجهیزات تمرینی ام کشیده بودم و ....و همه این مسائل باعث می شد که تصمیم عوض شود و در این رشته ماندگار شوم. و خدا هم خیلی به من کمک کرد. خوشبختانه وقتی من به تهران برگشتم و تصمیم گرفتم در رشته درای تولینگ فعالیت کنم اولین سالن درای تولینگ در باشگاه دیهیم راه اندازی شد و من حداقل این شانس را نسبت به ورزشکارانی که در سال های قبل به سمت این رشته آمده بودند داشتم که در یک سالن نسبتا حرفه ای تمرین کنم. سالنی که هر چند امکانات آن چندان مناسب نیست اما باز هم فرصت خوبی را برای فعالیت در این رشته فراهم می کند. خیلی ها هنوز هم باور نمی کنند که من از این سالن به سکوهای جهانی و آسیایی رسیده ام.

چند روز پیش خواهرم برای مشاهده شرایط تمرینی من به سالن آمده بود . جالب اینکه دیدن تمرینات من برای ایشان و اعضای خانواده ام بسیار تعجب آور بود .  حتی آنها هم باور نمی کردند که من  با وجود امکانات محدود تمرینی این سالن اینقدر در سطح حرفه ای تمرین داشته باشم ، چرا که من در این مدت سعی داشتم  در کنار تمریناتم به مراودات خانوادگی و فعالیت های روزمره زندگی ام آسیبی وارد نشود.

این موضوعی است که هم به من انرژی می دهد و هم به نوعی من را نارحت می کند. چرا که همیشه این نکته ذهنم را در گیر می کند که منی که اینقدر تلاش می کنم و هزینه می کنم تا صدای خود را به گوش بانوان کشورم برسانم چرا نباید از سوی مسئولان حمایت شوم ؟! چرا نباید امکان تمرین برروی یک دیواره مناسب را داشته باشم تا بتوانم در شرایط بهتری تمرین کنم؟!

این نکته را هم اضافه کنم که من به قدری به این رشته علاقه داشتم که حاضر شدم  یک سال دوری از خانواده را تحمل کنم و برای سرعت بخشیدن به روند پیشرفت خودم در سنگ نوردی به شهر زنجان بروم. ترجیح دادم دوری از خانواده و سختی های زندگی در یک شهر دیگر را به جان بخرم. زیرا می دانستم می توانم پیشرفتی را که در تهران پنج سال زمان می برد در زنجان و در کنار الناز رکابی در مدت یک سال کسب کنم. گاهی اوقات پیش می آمد که تا یک ماه و یا دو ماه نمی توانستم خانواده ام را ببینم. ولی این شرایط را تحمل می کردم تا از برنامه تمرینی ام عقب نیفتم  و این پشتکار هم در کار من بوده است.

در کنار این موضوعات این نکته را هم اضافه کنم که من در این مدت هم مشغول تمرین حرفه ای بودم و هم اینکه مجبور شدم به خاطر نداشتن مربی  علم ورزشی ام را ارتقا دهم و خودم را در شرایط ورزش حرفه ای قرار دهم. به کلاس های مربی گری بدن سازی  و مربی سنگ نوردی می رفتم تا بتوانم در زمینه مربی گری حرفی برای گفتن داشته باشم . از طرفی سعی کردم اطلاعاتی هم راجع به طراحی مسیر کسب کنم .  آگاهی راجع به این موضوع که طراح چه مواردی را از صعود کننده می خواهد اهمیت خاصی برایم داشت. بنابراین در دوره های طراحی مسیر هم شرکت کردم.

در کنار تمام این دوره ها مجبور بودم برنامه ریزی بلند مدتی برای قهرمانی خودم داشته باشم و این علمی تر شدن روش کار من به موفقیتم کمک شایانی کرد.

 

کوه نامه: اجازه بدهید به مسابقات قهرمانی آسیا که در کشور کره جنوبی برگزار شد بپردازیم..... شما موفق شدید در  این مسابقات مدال نقره را در رشته سرعت کسب کنید. فکر می کنید چنین موفقیتی چطور محقق شد؟ از تلاش خود در این مسابقات برای ما بگویید.

دلیل این موفقیت تمرینات ذهنی و تغذیه مناسبم بود. البته در رشته سرعت هنگامی که به فینال راه پیدا کردم از رقیب کره ای خودم جلوتر بودم اما متاسفانه به دلیل عدم آگاهی از قوانین مسابقات این تصور را داشتم که مسیر خوانی قبل از مسابقه است. زمانی که به من اعلام کردند که نوبت من شده آماده نبودم و این موضوع باعث شد کمی تمرکزم را از دست بدهم . در عیر این صورت حتما مقام اول را کسب می کردم.

در رشته سرعت هم با توجه به رکوردهای خوبی که زده بودم و تمرینات مناسبی که در کشور روسیه داشتم مطمئن بودم که مقام کسب خواهم کرد. طوری که  قبل از اعزام به مسابقات در مصاحبه هایم به این موضوع اشاره کردم که برای کسب دو مدال به این مسابقات خواهم رفت. اما متاسفانه یکی از حریفانم به نام Lee  را آنالیز نکرده بودم و این باعث شد که در رشته لید مقام چهارم آسیا را کسب کنم .

 

 

کوه نامه: معمولا شرکت در هر مسابقه ورزشی در ابتدا همراه با اضطراب و استرس است. مخصوصا اگر این مسابقه ، مسابقات جام جهانی و قهرمانی آسیا باشد .آن هم در رشته دشواری مانند یخ نوردی! شما چگونه بر اضطراب‌تان غلبه کردید؟ قبل از شروع حرکت هنگامی که پای دیواره بودید به چه چیزی فکر می کردید؟ 

من به طورکلی فرد مضطرب و نگرانی نیستم اما از آنجایی که نتیجه مسابقه برای همه بانوان کشورم و ورزشکاران آن مهم بود سعی کردم تمام توانم را به کار گیرم . هنگامی که پای مسیر بودم فقط به یک صعود خوب فکر می کردم و پیام های دوستان انرژی ام را بیشتر می کرد.

کوه نامه: قدرت نمایی ورزشکاران کشور روسیه در رقابت های یخ نوردی امسال کاملا مشهود بود. به نظر شما دلیل چنین اتفاقی چیست؟پتانسیل های طبیعی این کشور برای ورزش های زمستانی، مدیریت قوی نفرات تیم ، سرمایه گذاری انجام شده برروی ورزشکاران ، یا موارد دیگر؟

به نظر من مهم ترین دلیل برای این اتفاق مدیریت قوی فدراسیون کوه نوردی روسیه و برنامه ریزی برای کسب سکوهای جهانی در تمام رده های سنی است. حضور ورزشکاران جدید در مسابقات کره جنوبی باعث شد کشور روسیه برای مسابقات قهرمانی اروپا ورزشکاران جوان و تازه نفس خود را برای کسب تجربه اعزام کند. در کنار این موضوع پتانسیل های طبیعی کشور روسیه برای ورزش های زمستانی هم دخیل است . البته باید به این نکته هم اشاره کنم که در ایران هم ما پتانسیل های طبیعی فراوانی داریم که متاسفانه دست نخورده باقی مانده است . به نظر من با وجود این پتانسیل ها حتی می توان متصور بود که ایران برگزار کننده مسابقات جهانی یخ نوردی باشد.

کوه نامه: چالش نابرابری حقوق زنان و مردان نه تنها در کشور ما بلکه در خیلی از کشورهای دنیا مطرح است و این نابرابری ها در حوزه ورزش حرفه ای نیز مصداق دارد.  اما متاسفانه  این محدودیت ها فقط ناشی از عوامل بیرونی نیست و برخی بانوان ما با این تفکر بازدارنده زندگی‌ می‌‌کنند که جنسیت آنها باعث می‌شود نتوانند خواسته‌ها و آرزوهای خود را پیگیری کنند. تفکری که می توان آن را نوعی محدودیت درونی دانست.به نظر شما بانوان  ایرانی چگونه می‌توانند بر این مانع ذهنی غلبه کنند؟

دلایل بسیاری می تواند در این شکل گیری این طرز تفکر و محدودیت های درونی در برخی از بانوان ما  نقش داشته باشد . ولی به طور کلی هر چه حمایت رسانه ها و دنیای مجازی از موفقیت های بانوان بیشتر شود سریع تر شاهد کمرنگ شدن و از بین رفتن این طرز تفکر خواهیم بود.

کوه نامه: چه انتظاری از مسئولان کوه نوردی و متولیان امر ورزش و مشخصا ورزش بانوان دارید؟

سرمایه گذاری برای احداث سالن های تمرینی با کیفیت مناسب ،  حمایت از ورزشکارانی که با وجود شرایط سخت پرچم ایران را در میادین ورزشی به اهتزاز در می آورند و همچنین معرفی ورزشکارها به اسپانسرها.

کوه نامه: بعضی خانم‌ها وقتی صاحب خانواده مستقل می‌شوند، خود را فراموش می‌کنند و همه زمان و  توان خود را برای افراد خانواده صرف می‌کنند. در حالی که داشتن خانواده و توجه به خواسته‌های شخصی هیچ منافاتی با هم ندارند.   به نظر شما خانم‌ها چگونه می‌توانند خودشان را هم از نظر روحی و هم جسمی قوی کنند؟

این اتفاق معمولا برای خانم هایی می افتد که در زندگی هدفی برای خود تعریف نکرده اند و بعد از ورود به مرحله تاهل این اتفاقات هستند که به زندگی آنها جهت می دهند. متاسفانه در این صورت دیگر زمانی برای تحقق خواسته ها وجود نخواهد داشت . اما به طور کلی در زندگی در دوران تاهل وجود یک همراه که انسان را به این باور برساند که تحقق خواسته های درونی او عملی است بسیار مهم است.

کوه نامه: قله مسیر زندگی زینب موسوی کجاست؟ بزرگترین موفقیتی که آرزو داری به آن برسی چیست؟ برای صعود این قله چه برنامه ای داری؟

قله مسیر زندگی من قهرمانی در المپیک است. دوست دارم سال آینده به قدری آمادگی داشته باشم که تنها دغدغه ام در زمان مسابقه رقابت با Maria  باشد. این موضوع بسیار برای من جذابیت دارد. به طور کلی هیچ گاه در زندگی ام آرزوی محال نداشته ام چون اعتقاد دارم برای من غیر ممکن وجود ندارد و با کمک خدا توانسته ام به همه خواسته هایم برسم.

برای صعود این قله در حال تخصصی کردن برنامه های تمرینی ام هستم و در کنار تمرین از یک متخصص تغذیه و یک متخصص روانشناسی و یک مربی بدنسازی کمک خواهم گرفت.

 کوه نامه: و سخن پایانی؟

جا دارد در پایان از آقای رضا زارعی ریاست محترم فدراسیون کوه نوردی تشکر ویژه ای داشته باشم چرا که از زمان تصدی ایشان بر این پست همواره شاهد اتفاقات مثبت در حوزه کوه نوردی و صعودهای ورزشی بوده ایم.

از همسرم که بیش از هر شخص دیگر به عنوان یک دوست و همراه و حمایت کننده همراه من بود تا من به این جایگاه برسم تشکر می کنم.

از اعضای تیم ملی یخ نوردی  به خاطر همه محبت هایی که نسبت به بنده داشتند تشکر ویژه ای دارم  ( لازم به توضیح هست که کارهای اداری اعزام من در سفر به سوئیس در آخرین لحظات انجام شد و درست ده دقیقه قبل از بسته شدن گیت به فرودگاه رسیدم ، با این وجود همه دوستان خوب من در تیم ملی یخ نوردی منتظر من مانده بودند تا من هم برسم و همگی با هم چمدان هایمان را تحویل بدهیم. این حرکت آنها بسیار ستودنی بود و همیشه در ذهن من باقی خواهد ماند)

در انتها یک پیام هم برای خوانندگان این مصاحبه دارم :

این ذهن شماست که جایگاه شما را می سازد ، برای شروعی دوباره امروز را انتخاب کنید.                                                                                                                                                                                                    

کوه نامه: سپاس از  شما برای وقتی که گذاشتید....

 

تنظیم مصاحبه : طیبه طاهری

عکس ها : ارسالی زینب موسوی

 

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی

نظرات  

0 #3 Ali 1395-10-05 17:36
بسیار عالی ، دستمریزاد
0 #2 asal 1394-12-24 19:53
مثل همیشه عالی بود
خسته نباشید به خانم طاهری :lol: :lol:
0 #1 حمیدخانی 1394-12-24 13:58
خدا قوت واحسن به این اراده وممنون از شما مخصوصا سرکارخانم طاهری که در پیشبر ورزش کوهنوردی بسیار فعال هستندواین گزارش زیبا را فراهم اوردند درود بر شما