قهرمان درای تولینگ بانوان : در حال از دست دادن فرصت ها هستیم

نوشته شده توسط : طیبه طاهری | تاریخ ارسال مطلب : .

چندی پیش (ششم و هفتم خرداد 1395) سومين دوره مسابقات دراي تولینگ  قهرماني كشور در مجتمع کوهستاني پلور برگزار شد.در این مسابقات در بخش مردان: محمد رضا صفدریان، مسعود زینالی و پویا شاهرخی به ترتیب به مقام های اول تا سوم دست یافتند. در بخش بانوان نیز: زينب موسوي، زهره عبدالله خاني و آلاله قاسمي به ترتیب مقام ‌های اول تا سوم را کسب کردند.

برگزاری این مسابقات بهانه‌ای شد تا پای صحبت قهرمان درای تولینگ بانوان ایران (زينب موسوي) بنشینم. قهرمانی که سال گذشته افتخارات زیادی را در میادین جهانی (جام جهانی یخنوردی و مسابقات قهرمانی آسیا -2016) برای کشورمان کسب کرد. بنابراین راهی محل تمرین او می‌شوم:

 

مقصد: شرق تهران- سالن دیهیم

باور آنچه که دیدم برایم بسیار مشکل بود! دیواره و محل تمرین در شرایط مناسبی قرار نداشت! تشک‌هایی که در پای دیواره وجود داشت بسیار کهنه، قدیمی و مستهلک بودند. تصور اینکه او با تمرین بر روی این دیواره به سکوهای قهرمانی جهان و آسیا دست یافته است واقعاً برایم دشوار بود!!!

باز هم داستان تکراری نبود امکانات و منابع مالی! عدم حمایت مالی حتی با عنایت به مقام آوری! گویا این رشته سر دراز دارد!

ورزشکاران رشته‌ی درای تولینگ نیز همانند ورزشکاران سایر رشته‌های وابسته به کوه‌نوردی با مشقت و تلاش زیاد سعی در تأمین منابع مالی دارند و غالبا هم موفق نمی‌شوند. در نهایت با هزینه شخصی خود را به مسابقات برون‌مرزی می‌رسانند.

اگر مشکل یا چالشی در راه ورزش حرفه‌ای آن‌ها وجود داشته باشد باید به تنهایی با آن‌ رو به رو شوند اما اگر افتخاری و مقامی و مدالی کسب کنند در نهایت افتخارات آن‌ها به نام فدراسیون کوه‌نوردی هم تمام می‌شود.

 

گفتگوی اختصاصی کوه نامه با زینب موسوی (دارنده مدال نقره مسابقات یخ نوردی قهرمانی آسیا در سال 2016) را در ادامه بخوانید :

 


وضعیت تنها دیواره درای تولینگ پایتخت- دیواره‌ای که نایب قهرمان یخنوردی آسیا بر روی آن تمرین می‌کند!!!

 

 

 

همزمان با ماه خرداد شرایط تمرینی برای من بسیار دشوار می‌شود: به دلیل درگیری با امتحانات دانشگاه و مسابقات قهرمانی کشور که در این زمان برگزار می‌شود. با این حال موفق شدم امسال در مسابقات قهرمانی کشور مقام اول را کسب کنم. اگر چه در مرحله مقدماتی به دلیل داشتن چالش‌های ذهنی عملکرد خوبی نداشتم ولی در مرحله فینال به مشکلات ذهنی خودم غلبه کردم و به جایگاهی که برای رسیدن به آن برنامه‌ریزی کرده بودم رسیدم.

 همیشه وقتی دوستانم علت رسیدن به موفقیت را از من می‌پرسند بدون اغراق می گویم فقط با قدرت ذهنم و پشتکار توانستم به اهدافم برسم. وقتی استعدادهایم را شناختم و باور کردم که می‌توانم به آنچه می‌خواهم برسم.

در روز حداقل بیست دقیقه تمرینات ذهنی دارم که تأثیرات فوق العاده‌ای در عملکردم داشته است. البته ناگفته نماند که حمایت شرکت اسپانسر من در این مسابقات و حضور آقای رشیدی ( مدیریت این شرکت)  در بین تماشاگران مسابقه انگیزه من را برای جنگیدن بیشتر کرد و همچنین حضور خانواده‌ام به خصوص خواهر بزرگم که حکم مادر را برای من دارد باعث شد تمام مشکلاتم را در آن مقطع فراموش کنم و با قرار گرفتن بر روی سکوی اول مایه افتخار خانواده و دوستانم شوم.

از جمله مشکلاتی که در هنگام مسابقه متوجه آن شدم این بود که با اینکه یک سری از گیره‌های تمرینی را هموطنان خودمان در کشور طراحی و تولید می‌کنند اما متاسفانه ما فقط و فقط در هنگام مسابقه می‌توانیم از این گیره‌ها استفاده کنیم و این باعث می‌شود نقاط قوت و ضعف خودمان را بر روی این گیره‌ها متوجه نشویم. با توجه به اینکه هزینه خرید این گیره‌ها بسیار ناچیز است (هر ست کمتر از دو میلیون تومان) اما هیئت کوهنوردی استان تهران حتی بودجه خرید این گیره‌ها را هم ندارد و ما در حال حاضر در بدترین شرایط تمرینی در حال تمرین هستیم.

گاهی اوقات احساس می‌کنم برای هیچ کس مهم نیست که در رشته‌ی یخ نوردی و درای تولینگ رشد داشته باشیم و در این رشته استعدادیابی انجام شود و حتی کمترین امکانات برای تمرین ورزشکاران این رشته فراهم نیست.

در حال حاضر بزرگترین دغدغه من نداشتن یک سالن تمرین استاندارد هست. اگر چه به نداشتن مربی عادت کرده‌ام و تمام برنامه‌ریزی‌های ورزشی‌ام را خودم انجام می‌دهم.

البته وعده‌هایی از طرف ریاست هیات کوهنوردی استان تهران برای بازسازی دیواره های تمرینی موجود در این استان داده شده که در حال پیگیری هستند. اما به شدت در حال از دست دادن زمان هستیم و به شخصه احساس می‌کنم که این موضوع پشت گوش انداخته می‌شود. با توجه به اینکه ما تنها هفت ماه فرصت داریم تا خودمان را برای مسابقات جهانی آماده کنیم.

 

 

 یکی از چالش‌هایی که خودم با آن مواجه هستم این است که در زمانی که دیواره‌ی تمرینی در دست بازسازی است امکان تمرین بر روی آن وجود ندارد و من مجبورم برای تمرین به کشور روسیه بروم تا از تمرینات سطح جهانی عقب نمانم که به دلیل نداشتن اسپانسر این موضوع هزینه‌های زیادی را به من تحمیل می‌کند.

چالش‌ها و مشکلات برای ادامه‌ی ورزش قهرمانی به قدری برای من زیاد شده که هر روز که برای تمرین به سالن می‌روم مجبورم کوهی از مشکلات را پشت در سالن بگذارم و به داخل بروم. اما هنگامی که از سالن خارج می‌شوم مجددا با همه‌ی آن مشکلات و چالش‌ها مواجه می‌شوم.

دوست دارم با پرچم کشور عزیزم ایران بر روی سکوهای جهانی حاضر شوم و رویایی که همیشه با آن به مسابقات می‌روم این است که حتی اگر موفق به کسب هیچ مقامی نشوم  خوشحالم که لااقل با نام ایران وارد مسابقات شده‌ام و تلاش کرده‌ام. اما متأسفانه در کشور ما  آنقدر بی‌توجهی به این رشته وجود دارد که تمام اطرافیانم به من پیشنهاد می‌دهند با نام کشورهای دیگر مسابقه بدهم. اما من اصلا علاقه‌ای ندارم که برای رسیدن به اهدافم کشورم را ترک کنم.

امیدوارم که مسئولان ورزش کشور و فدراسیون کوهنوردی دلسوزانه‌تر به استعدادهایی که در رشته یخ نوردی هست توجه کنند.

ما توقع زیادی از مسئولان نداریم. کمترین امکانات را از آنها می‌خواهیم تا بهترین نتایج را کسب کنیم.

در سخت‌ترین شرایط به دو موضوع فکر می‌کنم:

  • انسان‌هایی که منتظر پیروزی من هستند.
  • انسان‌هایی که منتظر شکست من هستند.

 و این موضوع به من انگیزه می‌دهد که به خاطر هر دو گروه تلاش کنم.

البته جا دارد این موضوع را اضافه کنم که ریاست محترم فدراسیون کوهنوردی جناب آقای زارعی در حال حاضر با تمام توان خود از ما حمایت می‌کنند اما همچنان ما با مشکلات و چالش‌های عدیده‌ای مواجه هستیم.

تصور می‌کنم مطرح کردن تک تک مشکلاتی که در راه ورزش قهرمانی‌ام با آن‌ها مواجه هستم در توان من نیست و اینکه احساس می‌کنم ایشان به شخصه در جریان این مشکلات هستند. اما دلیل طرح این مشکلات توسط بنده در این نوشتار این است که احساس می‌کنم با شرایطی که در حال حاضر با آن مواجه هستیم  به شدت در حال از دست دادن فرصت‌ها هستیم. اتفاقی که ممکن است در آینده قابل جبران نباشد.

 

زینب موسوی 17/خرداد/95

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی