قله «بن رود» برای اولین بار از طریق دیواره صعود شد.

نوشته شده توسط : فرشید داوودی | تاریخ ارسال مطلب : .

 

گشایش یکی از بلندترین دیواره‎های ایران با نام بن رود

جبهه جنوبی قله بن رود دنا شهرستان سی سخت استان کهگیلویه و بویراحمد

با همکاری سه استان کهگیلویه و بویراحمد، فارس و خوزستان

10 تیر الی 14 تیر 1395

قله  بن رود برای اولین بار از طریق دیواره صعود شد، این فتح لایق همه‎ی دوستداران دناست

ارتفاع قله بن رود از سطح دریا: 4313 متر

جبهه جنوبی

فصل صعود: تابستان

متراژ صعود شده: 1700 متر ، 38 طول طناب ، درجه سختی 5.9 تا 5.11d

تعداد رول استفاده شده در کل مسیر صعود: 13 عدد

سبک صعود: کپسوله

مسیر دسترسی به دیواره: استان کهگیلویه و بویراحمد، شهرستان سی سخت، جاده خروجی سی سخت به سمت اصفهان، پاسگاه محیط بانی خاریدون

نفرات تیم صعود: آذران حمیدی (سرپرست تیم)، امیرحسین عادل (سرپرست فنی)، محمد جواد اله یارنژاد، هادی آقـایی، ابراهیم تـرابی و حسین حسینی (پزشک تیم)

نفرات تیم پشتیبان: اصغر حقیقی نیک (سرپرست تیم پشتیبان)، سجاد کشاورز، مهدی پور ابراهیم (مسئول پایگاه امداد کوهستان دنا) و تیم کوهنوردی کوهیاران پارس شیراز.

تهیه گزارش: امیرحسین عادل – آذران حمیدی

 

تیم بن رود طی دو سال تمرین و تلاش جهت رسیدن به یک آرزوی دیرین که سالها در دل دوستداران دنا نقش بسته بود بالاخره در روز 14 تیر 1395 بعد از پنج روز تلاش بی وقفه روی دیواره عظیم بن رود برای اولین بار مسیری را گشایش کرد که به قله راه یافت. بن رود صعود شد و رد خاطره اش احساس رضایتمندی سال های نیامده را تضمین کرد، سالهایی که کنج هر اتاق یا فراز هر قله ای که باشیم آینده ای رو رقم میزند که گذشته اش بی تاثیر از بن رود نخواهد بود.

در همین ابتدا لازم بذکر است بدلیل زیاد بودن طول های گشایش شده مسیر بن رود از توضیح طول به طول مسیر صرف نظر کرده و روز شمار برنامه را به منظر دوستان نگارش می کنیم.

 

 

روز اول، پاسگاه محیط بانی خاریدون

دمای هوا 30 درجه سانتیگراد، آفتابی، وزش باد 5 تا 7 کیلومتر در ساعت

شب قبل از اجرای برنامه اعضای تیم از شیراز، اهواز و یاسوج راهی کمپ کوهنوردی سی سخت شدیم و با دیداری مجدد بعد از آخرین اردوی آمادگی که در منطقه دنا داشتیم بار دیگر در فضای همنوردی و همطنابی هم قرار گرفتیم. صبح زود با تفکیک وسایل و خوردن صبحانه ، تمامی اعضاء تیم صعود و تیم پشتیبان بعلاوه تیمی از گروه کوهیاران پارس توسط ماشین های شخصی مسیر حدود نیم ساعته کمپ کوهنوردی سی سخت تا پاسگاه خاریدون را طی کردیم، بیست دقیقه از مسیر جاده خاکی می باشد و در اواسط راه نیز باید از گیت نگهبانی محیط بانی رد شد که این خود نیازمند هماهنگی قبلی با اداره محیط بانی شهرستان سی سخت است.

برپایی کمپ اول در کنار پاسگاه محیط بانی با در نظر گرفتن موقعیت مناسب دسترسی به جاده، کنترل کامل روی دیواره از طریق دوربین، وجود آب و برق جهت شارژ لوازم به دستور سرپرست تیم پشتیبان اصغر آقا انجام گرفت که همزمان با تفکیک بار درون کوله ها بود که با نظارت آذران  حمیدی سرپرست تیم انجام شد.

مسیر 13 کیلومتری پیمایش از کمپ اول تا پای دیواره را نیز از طریق Google earth   و جی پی اس در پایگاه امداد کوهستان دنا بررسی کرده بودیم که بدلیل بار زیاد قریب 6 ساعت بطول انجامید که خوشبختانه حضور فعال و پر انرژی تیم کوهیاران پارس فشار این بار را از دوشمان برداشته بود.

پس از طی این مسافت و حمل بارها توسط 20 نفر در بعد از ظهر اولین روز (ساعت 17 ) به کمپ میانی در ارتفاع3100 متری و محل شب مانی رسیدیم. پس از آن دو نفر از تیم پشتیبان جهت تهیه آب از چشمه ای که موقعیت آن نیز از قبل در نظر گرفته شده بود از تیم صعود جدا شد و در ساعت 1 بامداد به کمپ اول رسید. چادرها پای دیواره برپا و کمپ دوم نیز برقرار شد، قبل از صرف شام کلیه وسایل جهت صعود دو کرده آماده و جمع آوری شد.

روز دوم، پله اول دیواره

دمای هوا 38 درجه سانتیگراد، آفتابی به همراه غبار و گرد خاک، وزش باد 5 تا 7 کیلومتر در ساعت

روزها قبل از اجرای برنامه تیم ما با حضور در منطقه و از طریق بررسی های مکرر که روی مسیر انجام داده بودند ، وجود طاقچه بزرگ دیواره یا همان پله اول، اولین هدف در نظر گرفته شد. برنامه ریزی، ایمن سازی و ثابت گذاری کُرده اول تا آن مکان به عهده تیم اول واگذار شد و تیم دوم میبایست به آرامی و با اندوختن انرژی بر روی طناب ثابت ها، خود را به طاقچه بزرگ برساند.

 

صبح زود بیدار باش ساعت 5:30 بوده و حرکت کُرده اول جهت کشیدن طناب ثابت های عرضی تا ابتدای مسیر صعود. کُرده اول متشکل از آذران، جواد و حسین بود که بعد از حدود 1 ساعت 150 متر طناب پلاستیکی را بصورت لایف لاین آماده سازی کردند چرا که کُرده دوم که متشکل از امیرحسین، هادی و ابراهیم بود می بایستی عملیات بارکشی را بعهده داشته باشند.

حرکت در ساعت 7 صبح از ابتدای دیواره و پس از عبور از طناب های پلاستیکی توسط آذران و حمایت ممتد جواد و حسین آغاز شد. کلیه طول های مسیر ابزار گذاری می شد و پس از رسیدن جواد به هرکارگاه با نصب  1 رول حلقه دار با دریل و کارگاه های مصنوعی، طناب ثابت ها نصب شده و آماده صعود حسین و دیگر دوستان بود. در طول مسیر سنگ بزرگی از بالا به پای جواد برخورد کرد که خوشبختانه با حضور به موقع دکتر و بررسی آن مساله حل شد. حسین ضمن اینکه پزشک تیم بود و میبایست در وسط مسیر قرار بگیرد تا قابلیت دسترسی سریع به همه اعضاء را داشته باشد، وظیفه انتقال ابزار ها و طناب ثابت ها را به آذران و جواد عهده دار شده بود. هر سه نفر کرده دوم کیسه بارهای سنگینی را حمل می کردند که شامل لوازم شب مانی، غذا، آب، رول بلت، باتری اضافه دریل، طناب و دیگر ابزارهای صعود بود.

صعود 9 طول طناب تا پله اول با درجه 5.9 تا 5.10c در ساعت 18 به پایان رسید. شرایط سخت آب و هوایی و دمای 38 درجه سختی کار را دو چندان کرده بود هر چند به لذت صعود اضافه می کرد اما جیره بندی22 لیتری آب در حین صعود 450 متر دیواره برای شش نفر صعود کننده جواب نداد و در پایان روز اول صعود فقط 3 لیتر آب مانده بود. 1.5 لیتر را کُرده ی اول برای برگشت به پایین برداشتند و مابقی سهم کُرده ی دوم شد با شب مانی که پیش رو داشتند.

به علت کمبود آب، با هماهنگی اصغر آقا از طریق بیسیم دوستان حاضر در کمپ میانی مجددا به سمت چشمه بسیار کوچک رفته و مایحتاج نفرات تیم حمله و نفرات حاضر در کمپ میانی را تامین کردند.

لازم به ذکر است که برای هر 1.5 لیتر آب نیاز به زمان 10 دقیقه و مسافت رفت و برگشت کمپ میانی تا محل چشمه در حدود 1.5 ساعت بوده که زحمت آن به عهده دوستان حاضر( آقای هاشمی زاده و خانم شفیعی )در کمپ بود.

 با نظر آذران تا تیم حمله به قله نزدیک نشده طنابهای ثابت شده مسیر را جمع آوری نشود و آن روز بعد از برگشت کُرده اول به کمپ دوم کلیه طناب های استاتیک و پلاستیکی که کار گذاشته شده بود جهت ایجاد شرایط ایمن و امدادی همچنان روی مسیر باقی ماندند.

تیم دوم جهت تهیه آب مورد نیاز باید خود را به لکه برف کوچکی که در محل شب مانی دوم قرار داشت میرساند. در هر صورت کرده دوم شب مانی دوم را بر روی پله اول دیواره در زیر تخته سنگی جدا شده از طاقچه به صبح رساند. شبی سخت که با تـوهم سیرآبی به واقعیت رسوندن آب در صبح فردای اون روز رسید.

 

روز سوم، معجزه ی آب

دمای هوا 35 درجه سانتیگراد، آفتابی به همراه غبار و گرد خاک، وزش باد 7 تا 10 کیلومتر در ساعت

صبح زود همزمان با بیدار شدن کرده دوم  و صرف صبحانه در زیر سنگ، جواد و حسین راهی پله اول دیواره شدند و با صعود از طناب ثابت ها  9 لیتر آب به تیم حمله رساندند. تا رسیدن دوستان فرصت رصد ادامه دیواره از نزدیک امکان پذیر بود. از پاسگاه و وکمپ میانی این قسمت به هیچ وجه قبلا قابل رویت نبود چرا که بن رود بصورت دو قسمت بسیار بزرگ تقسیم شده است. تیغه اول همان 9 طول صعود شده تا طاقچه و تیغه دوم عظمتی بود که حدود دو روز صعود رو نوید میداد.

پس 9 لیتر آب برای سه نفر صعود کننده با مجموع حدود 75 کیلو بار و گرمای هوا برای دو روز باید جیره بندی می شد. خستگی صعود از طنابهای روز قبل و بارکشی که عمدتا روی دوشمان بود تا روی کارگاه و شب مانی که با تشنگی سر شد را زیر همان تخته سنگ جا گذاشتیم و با انرژی مضاعف در ساعت 11 به ادامه چالش بن رود رو آوردیم. در ابتدا بایست 150 متر فرود با شیب حدود 80 درجه از پله اول تا شروع صعود در ابتدای تیغه دوم می داشتیم و سپس  300 متر صعود بدون وقفه تا ابتدای کاسه ی سفید رنگ دیواره پایان رسید.

تمامی پروسه ی صعود تیم دوم نیز بصورت Trad Climbing یا همان ابزار گذاری انجام گرفت، امیر حسین نفر اول صعود کننده و سر طناب کل مسیر ها بود و با ایجاد کارگاه طبیعی و مصنوعی و سپس ثابت کردن طناب پشتیبان منتظر صعود نفر دوم یا همان حمایتچی خود می شد.

امیر حسین : نفر دوم من میبایست  پس از صعود میمونی از طناب، میانی های کار گذاشته شده رو جمع آوری می کرد (Following ) و با حمل یک طناب اضافه دیگر و رساندن آن به من، صعود من مجددا آغاز می شد و نفر سوم نیز با صعود میمونی  بر روی طناب ثابت شده خود را به کارگاه میرساند. با این سبک صعود برنده زمان بودیم و در نتیجه من عموما موفق به دیدار نفر سوم نمی شدم .

باید بگویم که اکثر کارگاه های ایجاد شده فاقد میانی ثابت بوده و توسط ابزار دایر می شد، مگر در شرایط خاصی که یک عدد رول بولت کوبیده می شد. صدای  بی سیم رسیدن مجدد  تیم پشتیبانی که باز هم مسافت کمپ نخست تا میانی را پیموده بود و مایحتاجی اعم از بی سیم های شارژ شده، خوراک و آب را  تا کمپ میانی رسانده بود، می رسید. تیم پشتیبان برای موفقیت ما هر روز این مسافت را در حرکت بودند. باید جواب زحماتشان را می دادیم.

کاسه ی سفید فرورفتگی بزرگی بود که روزهای بررسی مسیر از پایین،کاملا قابل رویت بود و بیشتر مسیر خوانی های ما طبق گرای کاسه انجام می شد. فرورفتگی فاقد شکاف که باعث شد حدود 15 متر بدون میانی صعود کنم و با مشقت زیاد بعد از چند ساعت کلنجار رفتن برای بالاکشی کیسه بار  و دریل لاخ شده، بلاخره کارگاه ایمن برپا شد و در ساعت 19 به معجزه ی آب نزدیک شدیم.

 با تراورسی به راست و طبق راهنمایی هایی که اصغر آقا از کمپ اول با دوربین و آذران از کمپ دوم  با نقشه می کردند مسیر را به راست  و به سمت لکه برف میل دادیم . برای رسیدن به لکه سفید که از طریق بیسیم گرای آن داده شده بود آماده میشدیم که ناگهان رگه بسیار باریکی از رطوبت از دور توجه مان را جلب کرد. در ابتدا باور نمی کردیم اما خداوند هم متوجه گرمای هوا بود و آب گوارایی را به ما بخشیده بود. صدای فریاد شادی بخش آب در پشت بی سیم سکوت و آرامش عمیقی در کل تیم  به وجود آورده بود. باور داریم که آن لحظه دنا هم به ما لبخند ملیحی می زد.

هوا داشت تاریک می شد و صعود آن روز ما شامل 12 طول صعود تا غار با درجه 5.9 تا 5.11a که سمت راست کاسه سفید بود به پایان رسید. غاری که برای رسیدن به آن یک لایف لاین 40 متری کشیدیم و همزمان با پر کردن بطری ها توسط من و ابراهیم، هادی مشغول مسطح کردن غار برای سومین  شب بیواک شد. طبق قرارمان بی سیم ها را جهت ذخیره باطری شب هنگام خاموش کردیم. بر عکس سرآب شب قبل بسیار زیاد آب خوردیم و پس از صرف شام با خیال آسوده به خواب رفتیم.

روز چهارم، راه بی پایان

دمای هوا 35 درجه سانتیگراد،  آفتابی – تقریبا ابری ، وزش باد 10 تا 15 کیلومتر در ساعت

امروز گرمای هوا را کمتر احساس می کنیم. شاید به خاطر باد کم ، نوشیدن آب و کاهش استرس کم آبی باشد.پس از پر کردن مجدد بطری ها ، صبحانه ای کاملی که با زحمت اصغر آقا بسته بندی و تهیه شده را میل کردیم . ساعت 9 صبح شروع ادامه صعود دیواره بن رود به همان منوال روزهای قبل با انرژی بیشتری برای صعود آغاز می شود.

ابزارگذاری و صعود من، بار کشی و صعود از طناب توسط هادی و ابراهیم در حال تکرار بود در حالی که از بلندای دیواره در نگاه ما چیزی کم نمی شد و دست و پنجه ای که با زمان برای رسیدن به انتهای دیواره قبل از تاریکی شب نرم می کردیم. متاسفانه به رگه گلی سست زرد رنگی برخورد کرده بودیم و مجبور به حرکت مورب زیادی به سمت راست دیواره شدیم. تمام محاسبات به هم ریخته بود، چرا که عملا امکان صعود مستقیم در ادامه طول های صعود شده مان غیر ممکن بود.

به هر صورت ساعت 14 به زیر شکاف زرد رنگی که اصغر آقا و آذران از طریق بیسیم ما رو به سمت آن راهنمایی میکردند رسیدیم.

مدام پالسهای دلگرمی بچه های پایین بود که قوت صعود ما می شد. آن موقع هر سه نفر روی یه طاقچه کوچیک شیب دار داشتیم استراحت می کردیم و افق های دور دنا رو می دیدیم که در دور دست ها محو می شدند. شروع باد سرد قله با وزیدن روی صورتمان داشت به رویاهامون سیلی واقعیت میزد.

 با نظر آذران میبایست طناب ثابت ها به علت عدم دسترسی به تیم ما و احتمال شرایط اضطراری و کمک از بالای دیواره جمع آوری می شد که این کار  توسط آذران و جواد با جمع آوری حدود 400 متر طناب ثابت در ساعت 18 به اتمام رسید. کمپ دوم هم به کمک تیمی که صبح از کمپ اول راهی شده بود جمع آوری شد و همزمان با صعود ما روی آخرین طول های دیواره به کمپ اول انتقال یافت.

همه ی بچه ها در کنار اصغر آقا توی کمپ اول منتظر فریاد شادی ما بودند تا به گوش بزهای کوهی و چویل های دنا برسانند. حدود ساعت 20 من از طریق بیسیم اعلام کردم که صعود ما به اتمام رسیده ولی قله هنوز قابل رویت نیست.  با توجه به  افزایش سرعت باد  و مشاهده قلل دیگر خط الراس حدس می زدیم که مسافت دیگری نمانده است اما  با هم فکری من ، آذران و اصغر آقا ریسک نکردیم. محل شب مانی کوچکی دس و پا کردیم و مشغول صرف شام شدیم.

تیم پایین به دو علت  به سمت سی سخت حرکت کرد. اول اینکه ، میبایست در کنار تیم پایگاه امداد کوهستان سمیرم و مهدی پور ابراهیم  باشند تا در صورت نیاز خودشان را توسط هلی کوپتر به بالای دیواره برسانند. دوم اینکه تیم حمله در صورت موفقیت صعود قله میبایست خود را به روستای خفر که در جبهه شمالی دنا قرار دارد می رساند و در نتیجه تیم پشتیبان برای استقبال در روستا مستقر می شدند .

13 طول طناب  با درجات 5.10b تا 5.11d  حاصل صعود آن روز بی پایان و بدنبالش شب مانی چهارم زیر تاج دیواره در فضای آزاد بود. شبی سرد و خاطره انگیز با آن همه ستاره که تا به حال یک جا  و اینقدر نزدیک لمس نشده بود، حتی در خواب.

روز پنجم، بشوی ای عقل دست خویش از من / که در مجنون بپیوستم من امشب

 هوا در ارتفاعات پایین گرم بود اما در نزدیکی قله باد خنکی می وزید.

صبح ساعت  6 بی سیم ها را روشن کردیم. صبح برای آخرین بار از برفچال زیر قله بطری ها رو پر کرده و بعد از پیمایش مسیر ریزشی با ارتفاع 100 متر  و صعود دو طوله آن در ساعت 11 با شوقی وصف نیافتنی بر بلندای قله ی بن رود  ایستادیم.

پس از گرفتن فیلم  سریعا وسایل فنی و طنابها رو جمع کردیم و پس از عبور از تراورس زیر قله قاش مستان ( یا بیژن 3، بلند ترین قله دنا)  به سمت فرودگاه  محل ملاقات با بچه های پایگاه امداد کوهستان سمیرم شدیم. پس از دیدار و در در آغوش گرفتن آنها  و صرف ناهاری  لذت بخش از طریق یخچال قاش مستان راهی روستای خفر شدیم. بعد از حدود 4 ساعت پیمایش به آغوش تیمی که برای استقبال ما از سی سخت آمده بودند رفتیم...

در این صعود ارزشمند که هدف اصلی آن شناساندن پتانسیل بالای دنا در زمینه کوهنوردی و دیواره نوردی بود تنها 8 رول بولت در تیغه اول و 5 میانی ثابت در تیغه دوم بجا گذاشته شد، مسیری قریب به 1700 متر  با 37 طول طناب صعود شده و شب مانی، یک بیواک در کمپ میانی و سه بیواک روی دیواره با حرکت از استان کهگیلویه  و رسیدن به استان اصفهان به پایان رسید.

با تشکر از:

هیئت کوهنوردی و صعودهای ورزشی استان خوزستان و فارس

تیم کوهنوردی کوهیاران پارس شیراز

پایگاه امداد کوهستان منطقه دنا

اداره محیط بانی شهرستان سی سخت

فروشگاه زنجیره ای افق کوروش

شرکت تجهیزات کوهنوردی پرتو آذر کمان پارس

و همه ی دوستانی که در این برنامه همدل و همراه ما بودند.

ارسال گزارش: سونیا بانشی

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی

نظرات  

0 #3 محمد رضا رهبرماه 1395-10-08 10:25
صعود این دیواره به خاطر ابزار یا جسم قوی نبود بلکه به خاطر تفکری بود که سال ها گم شده بود و اذران و بقیه دوتان دوباره اون رو پیدا کردن . امیدوارم این شروعی باشه واسه بقیه کارهای بزرگ . بچه ها تبریک میگم .
0 #2 حمید شفقی 1395-10-06 09:25
زنده باد و خسته نباشید به همه دوستان
0 #1 حسین رنجبر 1395-10-05 15:23
با سلام
میدونید با خواندن این گزارش میشه به این نتیجه رسید که سنگ نوردی کشور ما در مقام یک مدعی ظاهر شده که حرفه های فراوانی در سطح آسیا برای گفتن داره و این جای خوشحالی داره که خیلی از سنگ نوردان کشور در قیاس با سایر کشورهای منطقه که از اسپانسر های بزرگ برای پروژها شون بهرمند هستند ولی میبینید در بین ما کسانی هستند که با کمترین امکانات دست به کارهای میزنند که در سطح بین المل می باشد و این جای بسی غرور برای ما ایرانیان است و جادارد سایر علاقه مندان به این رشته نیز همواره به سعی تلاش خود افزوده تا پرچم کشور عزیزمان برفراز قلل بدرخشد
شاد پیروز سربلند باشید.