برود پیک ایرانی 2013 ؛ با این تهدید ها چه کار باید کرد ؟

همانطور که قبلا گفته شد برود پیک ایرانی ۲۰۱۳ برای این قلم به انتهای خود رسیده بود . ولی با این تهدید ها چه کار باید کرد ؟ این نوع کامنت ها زیاد هستند ، و به خصوص کامنت هایی با فحش های عجیب و غریب . راستی این خوانندگان از اعضای جامعه ی کوهنوردی کشور هستند ؟ 

بله ، برای این تهدید ها البته راهکار هایی وجود دارد .

 اما موضوعی که ظاهرا برای آن راهکاری وجود ندارد ، جان سختی یک ویژه گی فرهنگی نامطلوب دیگر است . ما همواره عادت داشته ایم که مقصر هر حادثه را یا طبیعت بدانیم یا دیگری و سوم شخص غایب ، و بدین ترتیب خودمان را تبرئه کنیم . در حادثه ی برود پیک عامل طیعت هیچ دخالتی نداشته است ، هر چه هست مربوط به "خطای انسانی" است . این قلم همواره بر این نظر بوده که خطای انسانی  متوجه سرپرست و مدیران تیم است و نه تیم جوان قله . متاسفانه در شرایط فعلی شواهد و قرائن نشان می دهند که با دامن زدن به حاشیه ها ، با طرح مسائل غیر مهم و غیر ضروری ، و به شیوه های مختلف تلاش می شود تا "خطای انسانی" را به ناحق متوجه تیم جوان قله کنند و این انصاف نیست . تیم جوان قله ، حالا ، همان سوم شخص غایب است ، دستش از این دنیا کوتاه است و امکان دفاع از خود را ندارد . دوستان ، انصاف داشته باشیم ، کمی هوشیاری و کمی هم شهامت مدنی . 

خوشبختانه ، حالا موضوعاتی مثل مجوز فدراسیون ، تلفن ماهواره ای ثریا ، طوفان طبیعت و ..... از مدار مانورها خارج شده اند . اما متاسفانه خود تیم قله به شیوه های مختلف مورد هدف قرار گرفته است . واقعیت این است که تیم قله اجزای جدا از هم نبوده اند . آنها یک تیم بوده اند . سرپرست و مدیر و مسئول داشته اند . این تیم توسط یک باشگاه و در اجرا و تکمیل پروژه ی چندین ساله آن باشگاه انتخاب شده است . بنابراین ، اینکه بگوئیم تیم قله از نظر ذهنی یا از نظر دانش فنی و یا از نظر تجربه و..... چنین و چنان بوده است ، اینکه بگوئیم تیم قله هنگام فرود مسیر را گم کرده است و تقصیر را به گردن خود آنها بیاندازیم و ....... تمام اینها فرع بر موضوع است . اصل موضوع ، برنامه ریزی غلط ، مدیریت غلط  ، سرپرستی غلط و طراحی غلط شیوه ی صعود بوده است . نطفه ی حادثه از همان ابتدای برنامه ریزی منعقد شده و وقوع آن از صبح روز سوم صعود ، دوشنبه ۲۴ تیر ، کلید خورده است .