کوه نامه: "یاد آن دوست بخیر که سفر کرد به آن سوی خیال" عنوان نوشته ای به قلم ذبیح الله حمیدی در سایت باشگاه کوه نوردی اسپیلت یادمان هفتمین سال درگذشت ابراهیم شیخی است. به همین منظور سایت باشگاه اسپیلت اقدام به انتشار مجموع گزارش هایی در خصوص صعود ۱۶ یال دماوند به یاد ابراهیم شیخی کرده که مشروح آن را می توانید در سایت این باشگاه پی بگیرید.
ذبیح الله حمیدی می نویسد:
امروز ۱۷ خرداد ماه و آغاز هفتمین سال فقدان کوهنورد بااخلاق و توانمند کشور، ابراهیم شیخی است. او در تاریخ ۱۳۸۷٫۳٫۱۷ در سن ۵۳ سالگی چشم از جهان فروبست.
مرگ او در حین ورزش کوهنوردی و در ارتفاعات البرز مرکزی به وقوع پیوست. شیخی از معدود کسانی بود که قلب و روحش برای ورزش و فعالیتهای جسمی پرمیکشید و همواره در تبوتاب بود.
تمام کسانی که شیخی را از نزدیک میشناختند از عشق بیکران او به ورزش بهخصوص ورزش کوهنوردی که ورزش اصلی او بود و بیش از سی سال در آن کوشید، آگاهی داشتند.
از خصوصیات بارز او مهربانی و خوشخلقیاش بود به طوری که همیشه خوشرو و آماده و مشتاق فعالیتهای خیرخواهانه ورزشی بود.
او درخصوص انتقال تجربیات و آزمودههای خود به دیگران بسیار سخاوتمند عمل میکرد و همواره به سئوالات و راهنماییهای کوهنوردان علاقمند، بهویژه در مورد آموزش نسل جوان بسیار با دقت و شکیبا عمل میکرد.
بیشتر آشنایی نزدیک من با شیخی در خانه کوهنوردان تهران و به زمانی بازمیگردد که او با کمال میل و مسرت پیشنهاد هیئت مدیره وقت جهت عضویت افتخاری خانه را پذیرفت و بدینترتیب تا پایان عمر از اعضای افتخاری خانه کوهنوردان تهران باقی ماند.
زمانی که در خرداد سال ۱۳۸۴ با همفکری او و ناصر جنانی طرح و اجرای پروژه برنامه «صعود شانزده یال دماوند» را عملاً آغاز کردیم، فرصت مناسب و استثنایی پیش آمد تا با این شخصیت بارز ورزشی بیشتر آشنا شوم.
ابراهیم شیخی همواره به دنبال حرکتهای نو و ثبت رکوردهای جدید در ورزش کوهنوردی بود. به همین دلیل پیشنهاد اجرای این برنامه را مشتاقانه پذیرفت و هر هفته پیگیر اجرای دقیق و منظم آن بود.
در اینجا باید اشاره کرد در تمام این صعودها او جلودار و اصطلاحاً «موتور» حرکت تیم بود. به خوبی بیاد دارم در یکی از آن صعودها گفت: «مطمئنم تا مدتها این برنامه به این شکل منظم و جدی اجرا نخواهد شد….»
(گویا پیشبینی او درست بوده و آن برنامه هنوز اجرا نشده است.)
او در کوهنوردی برای خود سبکی ویژه داشت که تماماً برتجربیات شخصی و آموزشهای رایج عمومی تکیه داشت. به طوری که برای تمام حرکتها و تمرینات مداوم خود دلیل و برهان خاصی ارائه مینمود و با دانش خود سعی میکرد به مرزهای جدیدی از این ورزش دست یابد.
او با وجود تمام گرفتاریهای روزانه در طی هفته و تقریباً روزانه ورزش میکرد و عاشق ورزش دومیدانی که مادر تمام ورزشهاست بود.
امسال در آغاز هفتمین سال خاموشی این کوهنورد ارزشمند کشور که به نظر من جبرانناپذیر است، برآن شدیم تا با ارائه گزارش برنامه صعودهای شانزدهگانه دماوند که برای اولین بار در فضای مجازی رخ میدهد، بار دیگر یاد و نام ابراهیم شیخی را برسر زبانها جاری سازیم تا شاید بدینوسیله نسل جدید کوهنوردان این سرزمین بتوانند با گوشهای از شخصیت و فعالیتهای بارز ورزشی او آشنا شوند.
بدینمنظور از چهار هفته پیش گزارش صعود شانزده یال دماوند در سایت باشگاه اسپیلت منتشر شد که همنوردان گرامی میتوانند آنها را در اینجا(چهارمسیر اول) ـ اینجا(چهارمسیر دوم) ـ اینجا(چهارمسیر سوم) ـ اینجا(چهارمسیر چهارم) ملاحظه نمایند.
یادمان باشد هربار با صعود به قله خلنو بزرگ (البرز مرکزی) با تابلویی روبرو میشویم که با زبان بیزبانی روایتی از آخرین گامهای کوهنورد بزرگی را بیان میکند که از آن قله گذشته و ساعاتی بعد در جوار معشوق خود «کوهستان»، حین ورزش و در اوج آمادگی جسمانی به دیار ابدیت پیوست و جاودانه شد.
