فدراسیون و تجلیل از رییس سابق

بشیر شادروان در وبلاگ خود " پر عشق " مطلبی در تحلیل مراسم تقدیر از رئیس سابق فدراسیون نگاشته است که در ادامه میتوانید مطالعه نمایید .

خبر برگزاری جلسه هیات مدیره فدراسیون کوهنوردی و تقدیر از رییس سابق فدراسیون، بازتاب‌های متفاوتی در فضای مجازی داشت. بعضی دوستان این امر را بهانه‌ای برای حمله به رییس فدراسیون و متلک گویی به ایشان کردند. در روزهای قبل هم دیده بودم که به بهانه‌های مختلف حملاتی به فدراسیون شده بود. من قصد دفاع از رضا زارعی به عنوان رییس فدراسیون ندارم اما گمان می‌کنم بعضی حرف‌ها و نقدها و گفتارها چندان از روی انصاف نیست.

نمی‌دانم چرا در منطق ما آدم‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند یا خوب خوب که دوستان نزدیک ما هستند و یا بد بد که از دوستان ما نیستند. صفر و یک. یک روز کسی را به عرش می‌بریم و روز دیگر چنان بر زمینش می‌کوبیم که دیگر هیچ‌گاه نتواند بر پا بایستد. حکایت ما نیز با روسای فدراسیون چنین شده است. چه بخواهیم و چه نخواهیم، چه دوست داشته باشیم و چه نداشته باشیم ما همیشه باید رییس فدراسیون داشته باشیم و این رییس فدراسیون باید بین جامعه کوهنوردی کشور و سیستم و نظام ورزش کشور ارتباط برقرار کند. رییس فدراسیون فارغ از اینکه چه کسی باشد باید در محدوده قابل قبول برای سازمان ورزش کشور باشد و نمی‌تواند از خطوط قرمزی عبور کند. از سوی دیگر جامعه کوهنوردی نیز خواسته‌هایی از بالاترین متولی ورزش خود دارد که پاسخگویی به آن‌ها نیاز به ارتباطات گسترده با قشرهای مختلف افراد جامعه و افراد با نفوذ دارد و عملن بدون وجود این ارتباطات و لابی‌گری‌ها هیچ کاری از دست کسی بر نمی‌آید(به درستی و نادرستی آن کاری ندارم). حالا هرکس که رییس فدراسیون باشد، چه صادق آقاجانی، چه محمود شعاعی و چه رضا زارعی. گزیری از این نیست. اما در این سال‌ها وقتی رییس فدراسیون عوض می‌شود موجی از خوشحالی برمی‌خیزد، تبریکات و شادباشها به رییس جدید و فحش و ناسزا به پیشینیان. اگر کسی از بیرون نگاه کند گمان می‌کند که چه تبهکار و شروری رفته است و چه فرشته‌ای جایگزین آن شده است و دوباره طولی نمی‌کشد که ایرادها و انتقادها از نو شروع می‌شود و این چرخه تکرار می‌شود.

بخشی از این رفتار ما ریشه در فرهنگ ما دارد و ربطی هم به کوهنورد و غیر کوهنورد بودن ما ندارد. در همه جای جامعه ما قابل مشاهده است. اما کمی به خود بیاییم و سعی کنیم تغییرش دهیم. واقعن محمود شعاعی اینقدر بد بود که اگر در یک جلسه فدراسیون تقدیری از او شود باید اینگونه به رضا زارعی بتازیم و متلک بارانش کنیم؟ اینکه از مدیران قبلی یک مجموعه حتی علی‌رغم اختلاف دیدگاه و سلیقه تقدیر شود کار نیکویی است و این به معنای قبول و تصدیق همه کارهای آن‌ها‌ نمی‌باشد. این بخشی از  تشریفات است و چندان ارتباطی با عملکرد مدیر قبلی ندارد. باید بپذیریم که انسان‌ها هم اخلاقیات خوب دارند و هم بد، هم عملکرد خوب و هم بد. نه به کسی روز اول چک سفید امضا دهیم و نه برای کوچکترین حرکت و یا حتی خطایی نابودش کنیم. اگر بعضی رفتارها و برخوردهای رییس و مدیری را نمی‌پسندیم، بگوییم و از او انتقاد کنیم اما به شخصیت او توهین نکنیم، ایراد او را بگوییم اما فحش و ناسزا  و متلک به او نگوییم و برای ارزیابی عملکرد کسی، کمی به او وقت دهیم و صبور باشیم.