به نظر ميرسد فصل صعودهاي نپال پس از زلزله مرگبار اين كشور به پايان رسيده باشد.
بيان اين جمله كه: بهتر است تيمها به منظور احترام به روح جان باختگان زلزله منطقه را ترك كنند بسيار راحت است. اما گوياي درون كوهنوردان خسارت ديده نيست! بويژه آنها كه دو فصل متوالي دست خالي از اورست باز ميگردند! اما مقابل تقدير چارهاي نيست و بايد آنرا پذيرفت. نپال از اين حوادث بيش از همه دچار خسارت شده. گردشگري تنها ممردرآمد مستقيم مردم و اقوام محلي است. طبيعتن بايد راهكارهايي را براي كمك به ايشان جهت خارج شدن از زير غبار مشكلاتِ ايجاد شده يافت. شرپاهاي فقير نپال نياز به شغل براي امرار معاش دارند. آنها نيازمند راههاي موقت براي جايگزيني صعود دارند.
شايد كمك مالي مستقيم به خانواده شرپاها و خدمه جان باخته و خسارت ديده بتواند تا حدي به ايشان كمك كند. كوهنوردان بازگشته از برنامه ميتوانند باقي سفر را در منطقه مانده به شكلي به مردم محلي كمك كنند. دادن وام، هرچند اندك ميتواند پشتيبان آنها در ساخت خانههايشان باشد و البته اهداي چادرهاي ارتفاعِ بدون مصرف مانده به مردمي كه زير باران حتا در شهر سرپناهي ندارند!
آنها ميتوانند سال بعد به اين كشور بازگردند. كوهها سرجايشان خواهند ماند و كشورنپال همچنان وابسته به حضور گردشگران است. بخصوص در بحران اقتصادي پس از زلزله...
منبع : وبلاگ کوه قاف
