چالش های صعود قلم را بشناسیم...

ضمن تشکر و قدردانی از برگزار کنندگان هشتمین گردهمایی صعود قلم (منطقه ی قلعه ماران) در شهرستان گنبد کاووس، نکاتی را در رابطه با نحوه ی برگزاری و شرایط میزبانیِ صعود قلم، که "وبلاگ ندای کوهستان" آن ها را چالش ها و مخرب های گردهمایی کوه نویسان می داند، و در سال های گذشته و گردهمایی های سابق کما بیش شاهد آن ها بودیم، به سمع و نظر خوانندگان محترم می رساند.

• هشتمین گردهمایی صعود قلم بسیار رسمی به همراه جو زدگی فوق العاده بالایی برگزار شد. میزبانان، در روز اول برای ثبت نام از دوستان کوه نویس و همراهان ایشان مدارکی از قبیل (کارت ملی، کد ملی و ...) را در خواست می کردند. به نحوی که اگر کسی کد ملی خود را از حفظ نبود و یا آن را فراموش کرده بود باید می رفت و از کیف مدارک کارت ملی خود را بیرون می آورد و کد ملی خود را می خواند تا دوستانی که مسئول ثبت نام کوه نویسان بودند آن را در فهرستی که از قبل تهیه شده بود، یاداشت می کردند. وقتی می گفتی کد ملی خود را نمی دانم با حالتی "البته بسیار مودبانه" برخورد می شد که انگار اگر همین حالا آن را نگویی نمی توانی در همایش شرکت کنی. لزوم دریافت کد ملی افراد از سوی برگزار کنندگان به ثبت نام کنندگان به شدت تاکید شده بود. مشاهده می شد که اکثر افراد دنبال کد های ملی خود بودند تا ثبت نامشان را کامل شود...
• جو سنگین و خسته کننده ای در سالن آمفی تئاتر (محل برگزاری همایش کوه نویسان) حاکم بود. شرایط و اوضاع را طوری هماهنگ کرده بودند که مدعوین مجبور می شدند از خود صمیمت بروز ندهند و کاملا رسمی با یکدیگر برخورد کنند. مهمانان ویژه ی همایش، ریاست محترم دانشگاه آزاد اسلامی، ریاست محترم هیات کوه نوردی (استان یا شهر)، فرماندار یا شهردار محترم و ... بودند. کسانی که گردهمایی کوه نویسان یا همان صعود قلم به آن ها ارتباطی پیدا نمی کند! صعود قلم یک تشکل سیاسی یا اجتماعی نیست که رییس دانشگاه یا رییس هیات کوه نوردی یا فرماندار در همایش آن حضور داشته باشند آن هم اینقدر رسمی...! البته این نکته نباید فراموش شود که اگر با دعوت این عزیزان (رییس دانشگاه، رییس هیات کوه نوردی، فرماندار) صمیمیتی که در بین کوه نویسان وجود دارد خدشه دار نمی شود، آن ها می توانند در این نشست شرکت کنند اما باید بدانند هیچ برتری نسبت به کوه نویسان ندارند و همه ی ما در یک ردیف قرار داریم. مجری برنامه صدای گرمی داشت اما... طوری سخن می گفت و اجرای برنامه می کرد گویی این جا همایش چهره های ماندگار است که هر ساله در سالن همایش های سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی برگزار می شود. جو حاکم بر سالن همایش بر روی او نیز سایه افکنده بود. مسئولین برگزاری هشتمین گردهمایی صعود قلم، او (مجری برنامه) را با همین شیوه (جو زدگی و متوهم از اجرای یک برنامه ی بسیار خاص) توجیه کرده بودند.
• نحوه ی اجرای همایش و برنامه ی اصلی صعود قلم بیشتر شبیه به یک شو تلویزیونی بود. هماهنگی با صدا و سیمای شهرستان گنبد کاووس، هماهنگی با رادیو ورزش (صدای کوهستان)، هماهنگی با خبرگزاری ها و تهیه ی گزارش های ویدئوییِ مفصل و چند دقیقه ای از نحوه ی برگزاری همایش را می توان به عنوان مثال ذکر کرد. به نظر می آمد برگزار کنندگان و میزبانان گنبدی از این همایش و تجمعِ دوستان کوه نویس (وبلاگ نویس) استفاده ابزاری می کنند تا هر چه بیشتر خود و گروه البرز گنبد را تبلیغ کنند.
• بعد از رسیدن به کمپ (پناهگاه) جهت شب مانی و تثبیت موقعیت چادر ها و هماهنگی های لازم جهت اجرای برنامه ی صعود در بامداد روز بعد، دوستانی در ساعات ابتدایی شب مشغول گفتگو و شادی بودند. به یاد دارم یکی از میزبانان به کسانی که در آن نقطه تجمع کرده بودند گفت: مگر من دستور خاموشی نداده ام؟ بروید در چادر های خود...! اینجا تجمع نکنید!!! من دستور خاموشی داده بودم. طوری از خاموشی و دستورش می گفت انگار آن جا یک منطقه ی نظامی است و ما همگی در یک پادگان نظامی کمپ زده ایم و دوستان کوه نویس تکاورها و رنجر هایی هستند که قرار است همگی صبح زود به جایی حمله کنند...! نکات این چنینی برای نگاشتن زیاد بود...

نتیجه گیری:

فراموش نکنیم که صمیمیت و دوستی، اصل بسیار مهمی در برگزاری این گونه گردهمایی ها است. بدیهی است که صعود قلم در طول سال فقط یک بار برگزار می شود. سالی یک بار وبلاگ نویسان کوه نویس یکدیگر را در طبیعتی زیبا و در محیطی گرم و صمیمی ملاقات می کنند. با یکدیگر گفتگو می کنند و از دیدار یکدیگر لذت می برند. از تجربیات هم استفاده می کنند و در کنار یکدیگر احساس شادی و شادمانی می کنند.

اینگونه رسمی گری ها دوستان را از یکدیگر دور می سازد. صمیمیت ها را از بین می برد. برنامه ها را به سمت و سوی جو زدگی سوق می دهد. این ها چالش هایی هستند که گردهمایی سالانه ی صعود قلم (همایش صعود قلم) را به سوی نابودی خواهند برد و هر ساله شاهد ریزش دوستان کوه نویس برای شرکت در آن خواهیم بود. امید به اینکه هیات اجرایی جدید و میزبان های سال های آتی به این نکات توجه کنند.

عکس از: امیر حسین ناظمی

بیشتر بخوانید در وبلاگ ندای کوهستان:

http://nedayekoohestan.blogfa.com/post-481.aspx