سهشنبه 26/4/92 تیم کوهنوردی آرش متشکل از آیدین بزرگی، پویا کیوان، مجتبی جراحی، افشین سعدی و رامین شجاعی موفق به صعود به قله 8047 متری برودپیک در پاکستان شدند که اعضای تیم صعودکننده، آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراحی بودند که هر سه جوان و حدودا 25 سال داشتند. در راه برگشت از قله به دلایل مختلفی آنها از مسیر اصلی منحرف شدند و بعد از چند روز متاسفانه تماس با آنها قطع گردید و مسئولین اعلام کردند که امیدی به بازگشت این سه نفر وجود ندارد.در ادامه تاریخچهای از این صعود و اعضای تیم آنها را برای شما شرح خواهیم داد:
در سال 1382 رامین شجاعی در صعودی به قله برودپیک متوجه آن شد که میتوان از مسیر جدیدی به قله صعود کرد. وی همان موقع پروندهای برای صعود از این مسیر تشکیل داد، اما پیگیری آن تا سال 1388 معلق ماند.
صعود اول:
در سال 1388 آیدین بزرگی که 20 سال داشت به همراه رامین شجاعی و باقی تیم قصد عزم به سوی برودپیک از مسیر جدید میکنند که در ابتدا افراد نزدیک به باشگاه آرش و صاحب نظران مخالفت و اعتراض شدید خود را نسبت به حضور یک جوان 20 ساله در تیم را اعلام کرده و دلیل خود را سن کم و کمتجربگی آیدین برای حضور در چنین صعودی بیان میدارند. به هر نظر با حمایت کیومرث بابازاده سرپرست باشگاه آرش و رامین شجاعی مسئول فنی این باشگاه، آیدین عازم برودپیک میشود. نکته قابل توجه این صعود آن بود که قدرت و توانایی آیدین بزرگی در باربری در ارتفاعات بالا همه را شگفتزده میکند. مسیر ایران در این صعود تا ارتفاع 7050 متری (کمپ سوم) گشایش میشود در حالی که رامین شجاعی حدود 90 درصد مسیر را سرطناب (سرطناب کسی است که جلوتر از همه حرکت میکند و انرژی و توان بیشتری از خود میگذارد) بود. این برنامه، دید آیدین بزرگی را نسبت به کوهنوردی تغییر میدهد و وی را به رفتن از مسیرهای جدید و گشایش مسیرها علاقهمند میکند. آیدین پس از بازگشت از برودپیک در بهمن ماه همان سال تصمیم به صعود زمستانی یال شمالی قله دماوند، که سختترین مسیر برای صعود قله است میگیرد. وی به تنهایی به سمت دماوند حرکت کرده و در روستایی در پایین یال شمالی دماوند به نام «ناندل» با نیماشاه محمدی آشنا میشود و آن دو تصمیم میگیرند که به همراه یکدیگر این صعود را انجام دهند. در این صعود آیدین و نیما ضمن صعود موفق به قله دماوند متوجه یک تیم از دانشگاه تهران میشوند که دچار مشکل شده و به کمک آنها میروند.
در اسفند سال 88 آیدین بزرگی قصد صعود به دیواره علم کوه (از مسیر 52 لهستانیها) را میکند که این بار نیز افراد حاضر در باشگاه آرش به دلیل سن کم وی و نداشتن اعتماد به او که تنها 21 سال داشت با توجه به سخت و خطرناک بودن مسیر در ابتدا مخالفت میکنند، اما آیدین و هم طنابش، حمید تهرانی موفق میشوند از این دیواره صعود کنند و مهمتر آنکه طبق رسم باشگاه آرش که این صعود باید یک روزه انجام شود آنها موفق میشوند در یک روز مسیر را پیموده و بازگردند. در این صعود نیز آیدین تواناییهای خود را نشان میدهد و در 80 درصد مسیر سرطناب میشود. در عید سال 89 تیم کوهنوردی آرش بدون حضور آیدین به قزاقستان سفر میکنند تا با دنیس اوروبکو (Denis Urubko)، هیمالیانورد حرفهای و مربی هیمالیانوردی ملاقات کنند و در مورد گشایش مسیر در برودپیک از وی کمک بگیرند. دنیس اوروبکو به تیم آرش تمرینات ویژه و نکات اساسی بسیاری را ارائه میدهد و برنامه تیم آرش برای صعود به این قله مشخصتر میشود.
در سال 89 مجتبی جراحی به تیم کوهنوردی آرش میپیوندد و تیم آرش برای تمرین طبق توصیههای اوروبکو تصمیم به صعود یخچال کسری، یخچالهای شمالی سبلان و چند یخچال دیگر میگیرد. باید خاطر نشان کرد که در مسیر یخچالهای شمالی سبلان در آذر ماه آن سال به دلیل شرایط جوی خاصی که به وجود آمده بود یخها شکنندگی کمتری داشتند و دیوارهنوردی آنها به شدت سخت شده بود، اما تیم آرش با این حال موفق به صعود میشود.
در زمستان سال 89 تیم آرش به دماوند صعود کرده و بعد از آن برنامه غارنوردی را در غار «پَر او» انجام میدهد.
صعود دوم:
در سال 90 دومین صعود تیم آرش به قله برودپیک انجام شد که اعضای این تیم در این صعود آیدین بزرگی، مجتبی جراحی، رضا کاظمی، رضا یعقوبی، علی عزیزی به همراهی افشین سعدی بودند. تیم آرش در این برنامه تا کمپ سوم را به جای مسیر ایران که در صعود قبلی گشایش کرده بودند از مسیر اصلی صعود میکنند و تا ارتفاع 7450 متری مسیر را گشایش میکنند. مشکل اصلی این سفر هوای بسیار بد جوی بود که باعث شد تیم آرش 20 روز در کمپ اصلی پایین کوه منتظر بماند. آیدین در این صعود متوجه میشود که به دلیل زمان بر بودن روش محاصرهای (روشی که رامین شجاعی در سال 88 برای گشایش تا کمپ سوم پیش گرفته بود) نمیتوان از آن استفاده کرد. بنابراین روش آلپی (سبکبار) را جایگزین روش محاصرهای کردند و تصمیم به گشایش مسیر از این روش گرفتند. (روش محاصرهای روشی است که نفر اول مسیر را رفته و راه را برای بقیه باز میکند و باقی گروه با طناب کشیده شده توسط وی بالا میروند، اما در روش سبکبار اعضای تیم همزمان با هم به سمت بالا حرکت میکنند و سریعتر از روش محاصرهای حرکت میکنند.)
پس از صعود دوم برودپیک تیم آرش تمرینات خود را روی سبلان و دماوند ادامه میدهد و در زمستان سال 90 اولین صعود مشترک آیدین بزرگی و پویا کیوان بر روی «یال داغ» قله دماوند انجام میشود. یال داغ مسیری است که به دلیل سختی آن کمتر کسی آن را انتخاب میکند و به همین دلیل با تمرینات آنها برای گشایش مسیر همخوانی بیشتر داشته است.
در تابستان 91 آیدین بزرگی به صورت انفرادی به عَلََم کوه سفر میکند تا مسیر آرش را که 20 سال بود کسی از آن عبور نکرده بود، بپیماید. آیدین ضمن عبور از این مسیر آن را ترمیم میکند. وی پس از یک روز استراحت دوباره دیواره را (اینبار از مسیر کرجیها) بالا میرود و بعد از آن نیز یک روز استراحت کرده و اقدام به صعود مجدد دیواره، این بار از مسیر 52 لهستانیها و همراه با مهدی سامعی میکند که به دلیل از دست رفتن ابزار صعود در میانه راه موفق به صعود از دیواره نمیشوند.
در پاییز سال 91 آیدین، یخچال هَرَم داغی در سبلان را صعود میکند که تنها یخچال سبلان بود که وی از آن صعود نکرده بود.
زمستان سال 1391 آیدین بزرگی و پویا کیوان به آزاده کوه صعود میکنند و پس از آن به سراغ خط الراس پسندهکوه تا خراسان شمالی میروند که مسیری است که در طول 30 سال گذشته یکی از اهداف کوهنوردان بوده منتها، هیچ کس موفق به پیمایش آن نشده است. برای پیمودن این مسیر 5 روز زمان نیاز بوده است. آیدین و پویا موفق میشوند این مسیر را در 3 روز پیمایش کنند.
در نوروز سال 1392 آیدین بزرگی آخرین تمرین اصلی خود قبل از صعود به برودپیک را با حضور در تیم گشایش مسیر «جشنواره» در بیستون انجام میدهد.
صعود سوم به برودپیک :
تیم آرش متشکل از آیدین بزرگی، پویا کیوان، مجبتی جراحی، افشین سعدی و رامین شجاعی به سمت برودپیک حرکت میکنند. آنها 5 تیر به کمپ اصلی برودپیک رسیدند و دو روز بعد در ارتفاع 5300 متری کمپ خود را برپا نمودند. تیم آرش در هشتم تیر به کمپ یک رسیدند و در نهم تیر خود را به کمپ دو رساندند. تیم آرش روز یازدهم تیر به کمپ اصلی بازگشتند. (روش اصلی صعود کوه در ارتفاع بالا به همین صورت رفت و برگشتی متناوب میباشد.) در 14 تیر تیم آرش مجددا به کمپ دو رسید و 15 تیر تا ارتفاع 6600 متری صعود کرد و چادر خود را برپا نمود. آنها برای هم هوایی (عادت کردن بدن به وضعیت هوا به دلیل کمتر شدن فشار هوا) روز 16 تیر تا ارتفاع 7100 متری صعود کرده و به کمپ اصلی بازگشتند.
بعد از 3 روز بازیابی، تیم راهی کمپ دوم شده و تا آخرین محل صعود شده در سال 90 بالا میروند. در روز 23 تیر اعضای تیم موفق به صعود دیواره سنگی 100 متری میشوند و چادر خود را برپا میکنند، افشین سعدی و رامین شجاعی از آنها جدا شده و برای انجام پرچمگذاری روی قله به سمت کمپ 3 بازمیگردند تا از مسیر اصلی به قله صعود کنند. تیم سه نفره در تاریخ 24 تیر تلاش خود را جهت صعود به قله شروع میکنند و موفق میشوند که تا شب به ارتفاع 8000 متری رسیده و شب را در آنجا به سر میبرند. رامین شجاعی و افشین سعدی به دلیل مساعد نبودن وضعیت جسمانی خود از صعود به قله منصرف شده و در کمپ سوم باقی میمانند. سرانجام در تاریخ 25 تیر ماه سال 1392 ساعت 16:30 تیم ایران موفق میشود از مسیر ایران به قله 8047 متری برودپیک صعود کند. آنها تصمیم به شبمانی میگیرند و در ارتفاع 8000 متری شبمانی خود را انجام میدهند تا فردا به کمپ سوم برسند. تیم سه نفره آرش صبح چهارشنبه 26 تیر به سمت پایین حرکت خود را انجام میدهد. آنها به دلیل عدم دید کافی و اشتباه در انتخاب مسیر از یک دهلیز به سمت کمپ سوم سرازیر شدند که این امر باعث شد با دیوارههای بزرگی رو به رو شوند و نتوانند از آنها فرود بیایند. به دلیل مشکل پیش آمده برای کوهنوردان فدراسیون کوهنوردی ایران از فدراسیون کوهنوردی پاکستان درخواست میکند تا پشتیبانی لازم را از کوهنوردان ایرانی انجام دهند. تیم شب را در همان جا میماند. در ساعت 7و 55 دقیقه بعد از ظهر پنجشنبه 27 تیر، آیدین بزرگی از نزدیکی گردنه برودپیک با کیومرث بابازاده تماس میگیرد و اعلام میکند که چادرشان پاره شده و حال یکی از اعضای تیم خراب است و نیاز به آب و غذا و کمک برای پایین آمدن دارند. بابازاده به آیدین میگوید که امروز تمام تلاشها برای رساندن کمک به تیم صورت گرفته و مقداری آب و غذا هم به کمپ سوم رسانده شده است. همچنین به آیدین میگوید که مختصات جیپیاس محل استقرار خود را پیامک کنند و حداکثر مقاومت خود را بکنند تا فردا نیروی کمکی به ایشان برسد. روز پنجشنبه هم هیچ کمکی به تیم آرش نمیرسد و باز هم آنها در همان جا باقی می مانند. رامین شجاعی و افشین سعدی با دیگر کوه نوردان حاضردر منطقه صحبت میکنند تا برای کمک به تیم آرش راهی منطقه شوند. ستاد پیگیری وضعیت برودپیک در تهران مستقر تشکیل می شود. از ساعت 10 صبح روز جمعه دیگر هیچ تماسی از سوی آیدین بزرگی انجام نگرفته است تا آنکه ساعت 13:30 شنبه تماسی با آیدین برقرار میشود که به دلیل شرایط بدجسمی آنها مکالمه درستی صورت نمیگیرد. بیخبری از وضعیت کوهنوردان تا ساعت 19:30 ادامه پیدا میکند. ساعت هفت و نیم عصر آیدین تماس میگیرد و تقاضای کمک میکند. او تغییر محل می دهد و ارتفاع خود را 3500 متر اعلام می کند که اشتباه است. تیم امداد در تلاش است که مشخصات جغرافیایی آیدین را از طریق موبایل ماهوارهای وی به دست آورد. هلیکوپتری که بتواند کوهنوردان را بالا ببرد آماده است و رامین شجاعی همچنان در حال مذاکره با دیگر کوهنوردان است. مشخصات جغرافیایی آیدین به دست می آید اما به دلیل تاریکی پرواز هلیکوپتر به فردا موکول میشود. صبح روز یکشنبه پرواز انجام میشود اما هیچ اثری از تیم آرش دیده نمیشود. با گذشت دو روز از آخرین تماس آیدین کارشناسان اعلام میکنند که دیگر هیچ امیدی به بازگشت آنان وجود ندارد و عملیات امداد و نجات توسط فدراسیون پاکستان متوقف میشود. اما ستاد ایران همچنان در تلاش است تا عملیات را ادامه دهد. اما به هرحال با صحبت فدراسیون با خانواده کوهنوردان و همچنین صحبتهای توماس لامه مبنی بر آنکه امیدی به نجات کوه نوردان نیست این عملیات نیز متوقف میشود و آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراحی برای همیشه به کوه میپیوندند.
