دو روز پیش ، شنبه 8 مارس ، در حالی که دو عضو تیم لهستانی در مسیر بالای بیس کمپ تلاش می کردند ؛ در ارتفاع 5000 متری با ریزش بهمن مواجه شدند . پاول دونای از ناحیه بازو و دنده ها دچار شکستگی شد و میشال اوبریسکی بینی اش شکست و از ناحیه پا آسیب دید . تومک و یاسک تلر و دو خدمه پاکستانی بی درنگ از بیس کمپ به کمک آنها شتافتند و بعد از 12 ساعت تلاش توانستند آنها را به بیس کمپ بیاورند . در عملیات امداد و نجات چند نفر از اهالی روستای نزدیک بیس کمپ نیز همکاری کردند . بیس کمپ جبهه ی روپال نانگا برعکس سایر 8000 متری ها در ارتفاع پایین ، در ارتفاع 3500 متری قرار دارد . این تیم در پوشش بیمه ای هلی کوپتر نمی باشد . باوجود این در مذاکره ای که لهستانی ها با پاکستانی ها داشته اند قرار است هلی کوپتر به بیس کمپ پرواز کند اما فعلا هوا چنین اجازه ای را به هلی کوپتر نمی دهد . اگر پرواز هلی کوپتر به تاخیر بیافتد تومک و بقیه ی تیم مجروحان را به تاراشینگ نزدیکترین شهرک منطقه منتقل خواهند کرد .
از 14 قله 8000 متری تنها نانگا و K2 در فصل زمستان صعود نشده اند .
روی K2 تلاش زمستانی زیادی صورت نگرفته اما روی نانگا فعالیت زیادی انجام شده است . در 25 سال گذشته و با احتساب امسال نانگا 19 اکسپدیشن زمستانی را مایوس کرده است . همین چند روز پیش بود که سیمونه مورو کوهنورد معروف ایتالیایی و تیمش بعد از 2 ماه تلاش نانگا را ترک کردند . دانیل ناردی ایتالیایی نیز که در جبهه ی دایامیر نانگا فعالیت می کرد منطقه را ترک کرده است . تیم لهستانی ؛ که از نظر زمانی بیش از هم ی تیم ها در منطقه مستقر است و حالا رکورد زمانی تلاش های زمستانی را در اختیار دارد ؛ با انگیزه زیادی فعالیت می کرد و امیدوار بود در روز های پایانی زمستان قله را صعود کند . اما با آسیب های وارده ، قاعدتا باید اکسپدیشن لهستانی ها را تمام شده تلقی کنیم .
