دیدگاه
کوه نامه: چند روز پیش گزارش برنامه پیمایش زمستانه خط الراس پسنده کوه به خرسان شمالی درانجمن کوهنوردان توسط دو تن از کوهنوردان عضو باشگاه دماوند و آرش ارائه شد. حضور کمرنگ کوهنوردان خاصه از دو باشگاه مذکور به چشم می آمد و عجیب این بود که همنوردان این دو کوهنورد(جز عده ی انگشت شماری) از باشگاهشان برای ارائه این گزارش نیامده بودند!
چند ماه پیش انجمن کوهنوردان تعلیق شد و بعد از رفع تعلیق دو جلسه برگزار کرد. حضور کم تعداد و کمرنگ کوهنوردان در این دو نشست مشهود بود.
نگارنده که از چند سال قبل گاهی در جلسات انجمن شرکت می کرد به خوبی شاهد کاهش تعداد شرکت کنندگان در نشست های اخیر انجمن کوهنوردان بوده است. به نظر می رسد انجمن کوهنوردان با تعلیقی که به آن تحمیل شد نتوانست خود را مجددا بازیابی کند و گویی انجمن به نوعی در حال اضمحلال است به گونه ای که در حال حاضر با عدم اقبال شخصیت های کوهنوردی برای کاندید شدن در هیات مدیره جدید مواجه است.
به راستی بر سر انجمن چه آمده است و آینده آن دست خوش چه حوادثی خواهد بود. به نظر می رسد انجمن کوهنوردان نیاز به یک آسیب شناسی جدی از طریق جمع آوری دیدگاه های کوهنوردان را دارد تا بتواند به حیات و بقای موثر خود ادامه دهد.
البته لازم است فدراسیون کوهنوردی نیز به عنوان متولی رسمی و دولتی کوهنوردی در کشور دیدگاه خود را نسبت به این تشکل تغییر داده و به جای تقابل با این نهاد مردمی به یک حمایت کننده ی این تشکل مردم نهاد تبدیل شود و اگر در این راستا حرکت می کند لازم است در این خصوص تلاش بیشتری داشته باشد.
شاید طرح سوال های زیر و سوالاتی از این دست توسط مدیریت آتی این نهاد با هدف آسیب شناسی معضلی که در حال حاضر گریبانگیر انجمن شده است (عدم اقبال کوهنوردان) بتواند گامهای موثری در عبور از این رخوت و عدم اقبالی که دامنگیر انجمن شده است برداشت.
درهر صورت یک نظر سنجی توسط مدیران انجمن که سوالاتی از این دست را در بر گرفته باشد بتواند کمکی به گذر از این مرحله داشته باشد.
1- دلایل عدم استقبال کوهنوردان خاصه کوهنوردان جوان از جلسات انجمن چیست؟
2- آیا انجمن نتوانسته نوع آوری کند؟
3- آیا در احقاق مطالبات کوهنوردی ناتوان بوده؟
4- آیا انجمن به صورت انحصار در آمده! به زبان دیگر آیا راه فعالیت سایرین در این انجن هموار است؟
5- آیا بسنده کردن به گزارشات تکرای موجب شده است انجمن جذابیت خود را از دست بدهد؟
6- آیا نیاز است هر ماه یک جلسه برگزار کند؟
7- آیا ساعات برگزاری جلسات طولانیست؟
8- آیا انجمن کوهنوردی تکراری شده و حرف تازه ای ندارد؟
9- آیا اصولا این رخوت فعالیت های اجتماعی همه گیر شده است و دامن سایر تشکل ها از جمله انجمن کوهنوردان را هم گرفته است؟
10- آیا اصولا مردم از مطالبه خواسته های خود توسط تشکل های های مردم نهاد نا امید شده اند؟
فلذا شاید طرح سوالات این چنینی و جمع بندی این نظرات منجر به یافتن راهی برای برون رفت انجمن از این تنگنا باشد.
این دیدگاه صرفا نظرات نگارنده است و الزاما کاری کارشناسانه نمی تواند باشد و به استناد همین امر خالی از اشکال نیز نمی تواند باشد اما از جمله دغدغه هایی است که می تواند لحاظ شود.
