تصویر ارسالی از خانم مهناز کرمی 

متاسفانه با خبر شدیم تخریب محیط زیست، این بار گریبان منطقه زیبای "ده تنگه" را گرفته است. تصاویری تلخ از بی رحمی با درختان تنومند منطقه، بد رفتاری با طبیعت زیبا، جاده کشی غیر ضروری و تخریب بی رویه محیط زیست را در ادامه مشاهده نمایید:

مدتی است که عملیات جاده کشی در روستای آهار؛ از توابع رودبار قصران به سمت منطقه زیبای ده تنگه آغاز گردیده است. برای احداث این جاده، متاسفانه ضمن تخریب محیط کوهستان، تعداد زیادی از درختان تنومند نیز قطع شده اند. این تنها اثر احداث جاده مذکور نخواهد بود و باید در آینده ای نزیدک شاهد انتقال حجم گسترده ای از مصالح ساختمانی و ساخت و ساز در باغات زیبای منطقه باشیم و در نتیجه، یکی از مناطق زیبا و بکر کوهستانی؛ برای همیشه از بین خواهد رفت.

(تاریخ تصاویر: جمعه 13 اردیبهشت 1392)

جاده ای که انتهای آن به نابودی "ده تنگه" می رسد !

"اعتراض به "جاده کشی" و "تخریب محیط کوهستان" در "ده تنگه"

ما وارث زمین نیستیم، صدای فریاد شکوفه ها را بشنوید !

آن چه در اجرای طرح هایی مانند جاده کشی در مناطق کوهستانی، معدن کاوی، سد سازی و شهر سازی؛ اهمیت دارد، این است که تا چه حد معیارهای حفاظت محیط زیست در نظر گرفته شده است. شاید در چنین مواردی؛ یکی از وظایف کوه نوردان و علاقمندان محیط زیبای کوهستان، این باشد که نتیجه ملاحظات خود را به سازمان های مسئول و رسانه ها ارائه نمایند.

ادامه تصاویر این پروژه درد آور را در ادامه می توانید مشاهده فرمائید :

Garrett Madison  - یکی از لیدرهای اکسپدیشن آمریکایی و حامی شرپاها  

همواره از جناب پارسایی آموخته ام و هنوز هم . پست قبلی این قلم تحت عنوان " نزاع فقر وثروت در اورست  " موجب اظهار نظر دو تن از چهره های مطرح و فرهیخته کوهنوردی کشور در "بیواک" شده است -علی پارسایی و مهدی شیرازی نام هایی بزرگ در ادبیات کوهنوردی کشور هستند . قطعا تلاش های فکری آنها موجب رشد و توسعه ی کوهنوردی جدی کشور بوده و خواهد بود . بنا براین کامنت دوم جناب پارسایی عینا در اینجا منعکس می گردد ٬ با این توضیح که :

حادثه پیش آمده در اورست حادثه کوچکی نیست . اولین صعود موفق اورست همراه با یک شرپا بوده است . و حالا در آستانه شصتمین سالگرد یکی از رویاهای بزرگ ومحقق شده انسان ٬ شرپاها متهم به خشونت وحشیانه در اکثر سایت های خبری کوهنوردی جهان شده اند . بنابر این شایسته است به این موضوع از زاویه های مختلف نگاه شود . نظر اینجاب کماکان همان است : نباید گول نام های بزرگ را خورد . کار نمایشی سیمونه مورو و اولی استک در فصل روزی شرپاها و در حریم شرپاها ضد کوهنوردی است . با توجه به مطالب منعکس شده در سایت ها به نظر می رسد فرهنگ عقب مانده ٬ رفتار و کلام خشونت بار سیمونه مورو ایتالیایی تاثیری جدی در وقوع حادثه داشته است ٬ اما٬ اولی استک سوئیسی و جاناتان گریفیت انگلیسی که از دوستان جناب پارسایی بزرگوار می باشند رفتاری انسانی تر داشته اند به خصوص اینکه دوست انگلیسی جناب پارسایی در نامه منتشره در http://www.ukclimbing.com/news/item.php?id=68025 بسیار روشنگرانه به تحلیل موضوع پرداخته اند . و جالب اینکه در غوغای رسانه ای غربی یکی از لیدرهای اکسپدیشن امریکایی به نام Garrett Madison  در این خصوص در http://www.explorersweb.com/everest_k2/news.php?id=21439 از شرپا ها حمایت کرده است .

و اما دیدگاه دوم جناب پارسایی :

"مهدي شيرازي بسيار عزيز و جناب حبيبى
از كلمات محبت اميز و لطفي كه به من داريد ممنونم.
باور دارم همانطور كه در كوهنوردى آزاديم كه راه خود را انتخاب كنيم در عرصه ابراز عقيده هر كسى آزاد است عقيده خود را داشته باشد هر چند انتخاب راه در كوه بنا به تجربه و شناخت است و به تبع اولى ابراز عقيده و نقد نيز از اين قاعده مستثنى نيست.
اين حق بديهى هر كسي است كه در فضاى شخصى خود به هر امرى هر گونه كه مايل است بپردازد من به اين حق احترام مى گذارم.
اما به عنوان خواننده وبلاگ بر اين باورم نقد كوهنوردى روز جهان آشنايى ژرف از جهان روز كوهنورى مى طلبد.
بازنشر يك خبر از يك زبان به زبان ديگر امرى است جداى از نقد و صدور حكم.
وبلاك بيواك به خاطر باز نشر اخبار و ترجمه هاي دست اول در فضاي كوه نويسي به نوعي حكم مرجع را پيدا نموده و اين امر دقت نظري بيشتري را در هنگام نقد طلب مي كند
درست است كه منتقد نقد مى كند اما شايد درست تر باشد كه انگاره هاى ذهنى منتقد جهت گيري پويا داشته باشد و نه در بند چهار چوب و كليشه هاي خشك.
بعنوان نمونه بر مبناى چه گزاره هايى تلاش اين سه كوهنورد را يك تلاش عادى و تجاري ارزيابي شده است؟
اگر تلاش سه نفره براى صعود بر روي ديواره جنوب غربى اورست بصورت الپى از يك مسير نو در ديدگاه شما يك كار نو و با ارزش نيست ممنون مى شوم تعريف شما را از كار نو و با ارزش در كوهنوردى بدانم.
در مورد اين خبر خاص وراي هر بحث ديگر ايا مي توان توجيهي هر توجيهي براي حمله با سنگ و چاقو توسط حدود ٥٠ نفر شرپاى به اين سه نفر در كمپ دو پيدا كرد. لينك زير را بخوانيد
http://www.humanedgetech.com/expedition/kellogg7/
روايت يك گروه ديگر كه در كمپ دو حضور داشتند. آيا وادار كردن سيمون مورو به زانو زدن و وادار كردن او براي عذرخواهي و لگد زدن به چانه او را مي توان به بهانه غرور جريحه دار شده شرپاها ناديده گرفت؟ كوبيدن سنگ به سر اولي اشتيك چه توجيهي دارد؟
من فرما يش آقاي شيرازي را بر ديده مي گذارم ، ولي در مقام شاگرد ايشان و در حد درس پس دادن در محضر استاد اجازه بيان اين نكته را هم مي خواهم
در دنياى كوهنوردى به دام احساس افتادن و احساسى عمل كردن تاوان سختى دارد آرزو دارم در دنياى مجازى كوهنوردى منطق همواره جايگزين احساس شود.

با دوستي و احترام" .علی پارسایی

دو کوه نورد معروف غربی ، سیمونه مورو و اولی استک همراه با یک فیلمبردار ، جاناتان گریفیت در مسیر کمپ 2 به کمپ 3 اورست ، واقع در دیواره یا رخ لوتسه ، و در مسیری به موازات و به فاصله 50متری تیمی از شرپاها در حال صعود بودند . تیم شرپا ها نیز به کار خود یعنی ثابت گذاری  مشغول بود . تیم سه نفره در نزدیکی های کمپ 3 برای رسیدن به چادر خود ناگزیر به تراورس و عبور از روی طناب ثابت شرپاها می شود . نفر اول ، جاناتان گریفیت تراورس اش را انجام می دهد و بدون هیچ مشکلی از روی طناب رد می شود و در فاصله 15 متری طناب قرار می گیرد  . نفر دوم اولی استک ، هنگام عبور از روی طناب ، با شرپای سرطناب که در حال فرود بود برخورد می کند و نزاع از همینجا شروع می شود . ادعا ها متفاوت است . شرپاها می گویند که تیم سه نفره ، آنها را با قطعات یخ مورد اصابت قرار داده است . اما اولی استک می گوید جریحه دار بودن غرور شرپای سرطناب از صعود سرعتی سال قبل آنها و نیز خستگی شرپای مذکور موجب خشم وی شده است . بعداز برگشت به کمپ 2 ، تیم 3 نفره غربی مورد اعتراض 100 شرپای نپالی قرار می گیرد که البته  سایت های غربی کلمات خونباری مثل جنگ ، حمله با سنگ و چاقو ، خشونت ، تهدید به قتل و......را در خبر های خود بکار برده اند . در هر حال تیم 3 نفره غربی مجبور به برگشت به بیس کمپ می شود . اولی استک و جاناتان گریفیت در حال برگشت به کشورشان هستند اما سیمونه مورو به خاطر شغلش ( خلبانی هلیکوپتر در اورست ) ناگزیر در اورست باقی خواهد ماند .

پ ن : در اینکه شر پا ها برای "معاش" شان تلاش می کردند تردیدی نیست اما در اینکه تیم 3 نفره غربی برای انجام یک "کار نو" تلاش می کردند کاملا تردید وجود دارد . آیا کار نو را باید در فصل روزی شرپا ها و در حریم آنها انجام داد ؟ در پاسخ می توان از قیاسی نه چندان مع الفارق استفاده کرد : امروزه شکار حیوانات در فصل زاد و ولد آنها ممنوع است . صید ماهی ها موقع تخم ریزی آنها ممنوع است . واضح است که کار نمایشی  دو کوهنورد و یک فیلمبردار در حریم شرپاها و در فصل روزی آنها باید ممنوع باشد . نباید گول نام ها را خورد . کار سیمونه مورو و اولی استک نه تنها تلاش برای انجام یک کار نو و متفاوت در اورست نبوده بلکه با معیارها و استانداردهای کوهنوردی مدرن جهان امروز اساسا کوهنوردی نبوده بلکه ضد کوهنوردی بوده است . صعود آنها اگر هم انجام می شد حد اکثر در همان حد و سطح صعود کوهنوردان کم تجربه اکسپدیشن های تجاری بود .

در اولین گردهمائی کافه کوه در فروردین ماه 92 فیلمی که توسط  جناب حسین رضائی ( کوه نوشت) تهیه شده بود به نمایش در آمد . این فیلم توسط گوشی تلفن همراه فیلمبرداری شده و پس از ویرایش و آماده سازی در مراسم کافه کوه به نمایش درآمد.

تمام دوستان حاضر در کافه کوه یک کپی از فیلم را به عنوان هدیه از جناب رضائی دریافت کردند.

بنابه درخواست بازدید کنندگان سایت بخش هائی از فیلم را برای دانلود و مشاهده دوستان عزیز آماده کرده و ارائه می کنیم.

 برای دانلود فیلم ها به ادامه مطلب مراجعه کنید :