1 – پرو ، کشوری است در آمریکای جنوبی یا همان امریکای لاتین . مساحت آن حدودا  1/285/000 کیلومتر مربع و جمعیت آن حدود 30 ملیون نفر است . از جمعیت آن 45% سرخپوست ، 37% دورگه ، 15% سفیدپوست و 3% سیاهپوست هستند . زبان رسمی این کشور اسپانیایی است . پرو دارای تمدن و فرهنگ غنی و قدیمی اینکاهاست .

2 – رشته کوه آند ، طولانی ترین رشته کوه جهان است . طول آن بیش از 7200 کیلومتر و عرض آن دربعضی نقاط تا 500 کیلومتر است ، زنجیره ای است که کشورهای آرژانتین ، شیلی ، کلمبیا ، ونزوئلا ، بولیوی ، پرو ، و اکوادور را دربر می گیرد .

کوه سیولا گراند Siula Grande به ارتفاع 6344 متر و قله فرعی آن به نام سیولا چیکو Siula Chico به ارتفاع 6265 متر در رشته کوه آند ، در کشور پرو واقع شده است .

3 – قله سیولا گراند احتمالا نخسین بار  در سال 1936 توسط اتریشی ها صعود شده ، اما معروفترین صعود این قله مربوط به صعود سال 1985 توسط دو کوهنورد انگلیسی به اسامی جو سیمپسون و سایمون یاتس است . کتاب " لمس خلا  Toching the Void " شرح همین صعود  و به خصوص شرح فرود سهمگین آن است . فیلم سینمایی معروف لمس خلا ، محصول 2003 ، نیز بر گرفته از همین کتاب است .

4 – قله سیولا چیکو که قله فرعی سیولا گراند است معولا از همان مسیر قله اصلی صعود می شود . اما صعود رخ غربی این قله حائز اهمیت است . اولین تلاش بر روی رخ غربی در سال 1998 صورت گرفت . دومین تلاش در سال 2003 توسط اسپانیایها صورت گرفت . اسپانیایها در سال 2007 حتی تا نزدیکی های قله رسیدند اما نهایتا مجبور به فرود شدند . و حالا 4 کوهنورد جوان و توانمند فرانسوی بر اساس آموخته های تیم اسپانیایی موفق به صعود این قله از رخ غربی شدند .

5 – رخ غربی ، مسیری سخت ، دیواره ای ، میکس و یخی  است . تابش آفتاب در بعد از ظهر ها یخ را سست و برف را ریزشی می کند و این وضعیت ، صعود یا فرود را در مسیر دیواره ای عملا در نیمه ی روز با مشکلات جدی مواجه می نماید . از این رو ، تیم فرانسوی بدوا 20 روز در کشور پرو هم هوایی کرد و سپس ظرف 5 روز موفق به صعود و فرود این قله از رخ غربی با دیواره 900 متری میکس شد . آنها 4 بیواک در ارتفاع 5800 متری ، 5980 متری و 6170 متری و بازهم 6170 متری (فرود ) انجام دادند . آنها صعود را قبل از سپیده صبح شروع می کردند و به دلیل شرایطی که گفته شد نیمه روز پایان می دادند . حتی بعد از رسیدن به تاپ قله ، مسیری کوتاه را فرود آمدند و منتظر شدند تا سرمای شب فرا رسد ، سپس فرود ایمن را  شبانه انجام دادند و با 20 طول طناب به پای دیواره رسیدند.

آنها مسیر خود را " در جستجوی خلا  Looking for the Void " نام نهاده اند . 

اسامی کوهنوردان : Frédéric Degoulet, Benjamin Guigonnet, Helias Millerioux, and Robin Revest

درجه صعود :   900m , M7 , W16 , R - style alpine    

تاریخ صعود : 20-16 می

http://www.planetmountain.com/img/1/24432.jpg

http://www.climbing.com/news/french-climb-coveted-new-route-in-peru

کوه نامه: رضا زارعی در وبلاگ کوه قاف می نویسد:

آخرین بازمانده از نخستین صعود

1.  

    

   با گذشت 61 سال از نخستین صعود بام دنیا اورست در 29 می سال 1953 تقریبا تمامی اعضای آن تیم دنیای فانی را وداع گفته اند و اینک تنها بازمانده آن تیم خاطره ساز کانچا شرپای 81 ساله که در زمان صعود هیلاری و تنسینگ 19 سال سن داشت در قید حیات می باشد. 
   در آن سال پدر کانچا، آنگ بابو وی را راهی دارجلینگ برای همراهی تنسینگ نمود و کانچو در صعود نهایی جزو باربرانی بود که لوازم و تجهیزات تیم حمله را به بالا حمل نمودند. در آن سفر 35 شرپا به همراه 17 بریتانیایی تیم نخستین صعود اورست را به سرپرستی جان هانت تشکیل می دادند. کانچا در مورد شور و شوق آن صعود می گوید: "همه چیز فراتر از درک من بود"! او همچنین در مورد تنسینگ نورگی می گوید: "او فردی خنده رو و شاد بود و البته کمک حال و راهنمای شرپاهای جوان و جدید تیم بود". 
   کانچا آخرین بار در سال 1973 به عنوان شرپا تیمهای تلاشگر بر روی اورست را همراهی نموده. او که به دور از آلودگی شهرنشینی در روستای زیبای نامچه بازار زندگی می کند می گوید: "آن روزها مردم بسیار مهربان و خوشحال بودند". او هیچگاه عصبانیت و کینه توزی را در مردم به یاد نمی آورد. اما کانچا دغدغه هایی هم دارد. او بسیار نگران وضعیت یخچالهای هیمالیاست و از آن بیم دارد که نسلهای آینده زیبائیهای منطقه را دیگر نبینند. او دوست دارد کاتماندوی آلوده و پر ترافیک را زودتر ترک کند و به زادگاهش، پایتخت شرپاها یعنی نامچه بازار بازگردد.
   در واقع کانچا به همراه "آملیا رز" نوه دختری سر ادموند هیلاری جزو میهمانان دولت نپال در روز اورست که قرار بود به مناسبت شصت و یکمین سالروز نخستین فتح اورست
   

   کانچو و امیلیا رز در مراسم سال 2013

   برگزار گردد بودند. اما این مراسم از بیم تجمعات اعتراض آمیز پس از مرگ 16 شرپا در حادثه سقوط بهمن روز 18 آوریل لغو گردید. با این حال کانچا از زادگاه و محل اقامت خود نامچه بازار راهی کاتماندو شد و به 500 گردشگر خارجی و میهمانی پیوست که در کاتماندو این روز را گرامی داشتند.
   
   لازم به ذکر است تنزینگ نورگی در دارجلینگ، هند در سال 1986 در سن 71 و ادموند هیلاری نیز بر اثر حمله قلبی در سال 2008 در سن 88 سالگی درگذشتند و اینکه کانچا تنها بازمانده آن تیم افسانه ای به شمار می آید. 
   
   منابع:
   

   
   http://www.nepalmountainnews.com

   http://www.montrealgazette.com
   http://www.hindustantimes.com

عده بسیاری با ساخت جان پناه و پناهگاه در ارتفاعات کوهستانی مخالف هستند اما گاهی این اماکن به تاریخ کوه نوردی کشور گره می خورند و نادیده گرفتن و یا تخریب آنها مورد تایید مردم قرار نمی گیرد. با حمایت هیئت کوه نوردی و صعودهای ورزشی استان البرز، کارگروه امور پناهگاهها ، جان پناه مخروبه کارگر در قله توچال بازسازی و به زودی به روی کوه نوردان گشوده خواهد شد.

این جان پناه تاریخی قصه درازی دارد ، ساخت آن را به سیاسی های قبل از انقلاب نسبت می دهند و حفظ آن را نیز به عده ای خاص ، اما چنین نیست ، دو تن از سازندگان اصلی این جان پناه لفظ سیاسی را  در مورد آن نمی پذیرند.

در سال 1344 سازمان کوه نوردی سندیکای کارگران فلز کار ومکانیک  با روی هم چیدن تکه سنگ هایی که از دور و بر قله گرد آوری شد و مصرف اندکی ملات  آن را ساختند ، سازندگان اصلی این جان پناه کوچک،  اسکندر صادقی نژاد ، جلیل انفرادی ، ناصر گارسچی ، محمد ولایتی و محسن عبدلی بودند. دو نفر اول در درگیری های پیش از انتقال کشته شدند و نفر سوم در انقلاب سال 57 به شهادت رسید ، نفر چهارم ساکن کرج است با اندکی کسالت و نفر پنجم نیز نیازی به معرفی ندارد ، رئیس وقت هیات کوه نوردی و صعودهای ورزشی استان تهران قبل از جناب کاشفی و رییس فعلی هیات کوه نوردی کارگری استان تهران ، برای هر دو این عزیزان آرزوی سلامتی داریم.

 این جان پناه نخستین جان پناه سنگی بنا شده در کوه های البرز و جاده ناصرالدین شاهی است ، راه شوسه کالسکه رویی که در امتداد قله توچال قرار دارد. وسعت آن 10 متر مربع است و ساخت آن زمانی صورت گرفته که تله کابین یا تجهیزات مشابه برای انتقال مصالح وجود نداشنه ، این جان پناه فاقد مالک خصوصی است و با جلب رضایت اهالی روستای لشکرک که بزرگترین آبادی نزدیک قله توچال بوده و جزو مراتع آنها بوده ، ساخته شده . در 26 آذر سال 1380 این جان پناه و مسیر تاریخی جاده تهران به شمال یا همان جاده ناصرالدین شاهی به شماره 3808 در زمره آثار ملی جای گرفتند اما هرگز اقدامی برای ساماندهی این دو اثر تاریخی صورت نپذیرفته .

جان پناه کارگر یادمان همت خود انگیخته و مردمی کوه نوردی در پنجاه سال پیش بوده که برای نجات جان دوستداران کوه و کوه نوردی در شرایط باران ، بوران و کولاک برف ساخته شده و عامل نجات جان بسیاری از کوه نوردان بوده.

بعد از ساخت جان پناه فلزی اردلان در سال 1348 توسط فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی ، در دهه 60 یک جان پناه فلزی دیگر نیز توسط این فدراسیون  در کنار آن ساخته شد اما در سال 89 آن را جمع کردند تا پناهگاهی دو طبقه بسازند .چون قرار بود جان پناه کارگر تخریب شود عده قابل توجهی از کوه نوردان همچنین مدیریت مجله کوه و انجمن کوه نوردان با تجمع روی قله و انتشار بیانیه و ارسال نامه به شهرداری اعلام کردند که این جان پناه جزو یادمان کوه نوردی کشور است و نباید خراب شود . در پی این حرکت مردمی ساخت پناهگاه دو طبقه نیز متوقف شد.

اینکه به جای هیات استان تهران و یا بطور کلی مرجعی از استان تهران ، استان البرز در مرمت و بازسازی این جان پناه پیش قدم شده گله ای است که باید از استان تهرانی ها شود اما در هر صورت برای بازسازی این جان پناه تاریخی از آنها سپاسگزاریم بخصوص از دوست گرامی و مسئول کارگروه پناه گاههای البرز جناب  آقای کامبیز بختیاری.

منبع برخی از قسمتهای این نوشته : تاریخ کوه نوردی ایران ، گردآوری داود محمدی فر

برگرفته از وبلاگ کوه نوردی و صعود های ورزشی گل کوه

کوه نامه: رضا زارعی در کوه قاف می نویسد:

 

تنسینگ بر فراز اورست

 

هیچکس به درستی نمی داند روز تولد تنسینگ نورگی چه روزی است! یکی از دو مردی که برای نخستین بار بر فراز بام دنیا ایستاد. تنها می دانیم یکصد سال قبل متولد شده. 
آن روزها مردم راهی برای ثبت سال تولد نمی دانستند. مادرش بعدها گفته بود او در اواخر سال خرگوش متولد شده، آن سال، سال 1914 بوده. اینها را تاشی تنسینگ نوه کوهنورد افسانه ای تنسینگ نورگی می گوید.
تاشی لبخند می زند و می گوید: "تنسینگ دوست داشت روز تولدش 29 ماه می باشد! روزی که برای نخستین بار انسان بر فراز اورست ایستاد".
خانواده تنسینگ در تدارک سفر به سولوخومبو برای پرده برداری از مجسمه تنسینگ و هیلاری در محل دهکده نامچه بازار پایتخت شرپاها و در زیر سایه ساقاراماتا می باشند.
تاشی نویسنده کتاب تنسینگ و شرپاها می گوید: "تنسینگ در روستای کوچک مویهMoyey در تبت متولد شد و نامش ر "نامیال وانگدی" Namgyal Wangdi نهادند ولی رئیس لاماهای معبد دیانبوچه در دامنه کوه ساقاراماتا نام تنسینگ نورگی را بر او نهاد. و بدین شکل با دعای او کودکی که اغلب بیمار بود شفا یافت.
تا سن هشت سالگی که تنسینگ و خانواده اش از طریق گردنه "نانگ پالا" به سولوخمبو مهاجرت کردند تنها 6 تن از 14 برادر و خواهر تنسینگ زنده ماندند!

مجسمه یابود هیلاری و تنسینگ

اگرچه تنسینگ سالهای پایانی عمرخود را در دارجیلینگ به سر برد، اما همچنان سولوخمبو را خانه اصلی خود میدانست. او یکبار گفت: "کوهها خانه من هستند، اما هیچ انسانی نمی تواند خانه خود را بر فراز قله ها بنا نماید". 
در 15 سالگی تنسینگ و همسر جوانش داوا پوتی Dawa Phuti سولوخمبو را برای یافتن کار در دارجلینگ ترک نمود، سفری که یکماه به طول انجامید. این امر همزمان بود با تدارک سفر اریک شیپتون کاشف بریتانیایی که قصد داشت سفری اکتشافی را در رخ شمالی بام دنیا تدارک ببیند و تنسینگ راه ورود به اوج را از همان نقطه آغاز نمود. او شش بار پیش از صعودش به بام دنیا در هیئتهای مختلف راهی این کوه افسانه ای اورست شد. 
آپا شرپا رکورد دار فتح اورست با 21 صعود می گوید: "تنسینگ الگو و الهام بخش صعودهای من بود. او نخستین شرپایی بود که مردم ما و کشورمان نپال را به دنیا معرفی نمود و من دوست دارم دنباله روی او باشم".
تمبا شری جوانترین فاتح اورست که در سال 2001 موفق به صعود بام دنیا شد نیز می گوید: "در مدرسه آموختیم پله سلطان فوتبال است و تنسینگ نورگی ببر برفها". تمبا که در صعود به اورست انگشتان دست خود را بر اثر سرمازدگی از دست داد ادامه می دهد: "سرود مدرسه ما که با ساز و غرور می خواندیمش از صعود شرپا تنسینگ به بام دنیا نشاط گرفته بود".
و دولت نپال هر سال در روز 29 می یعنی سالروز نخستین فتح بام دنیا اورست به افتخار تنسینگ نورگی و ادموند هیلاری مراسمی را برگزار می کند. 
تاشی معتقد است پدربزرگش تنسینگ بدلیل بی توجهی دولت سلطنتی، نپال را ترک نمود و بدلیل پشتیبانی هندیها عازم دارجلینگ شد و این همان سرنوشت آپا شرپا و دیگر شرپاهای افتخار آفرین نپالی است که هرکدام به نحوی کشورشان را ترک نموده اند!
تاشی در مورد پدر بزرگش ادامه می دهد: "هرکسی با پدربزرگم روبرو میشد به راستی تحت تاثیر قرار می گرفت. او مردی بسیار بانشاط بود و هیچگاه خصلت جاه طلبی نداشت. حتی به عنوان یک باربر همواره مرتب لباس بر تن می کرد. البته جذابیت ذاتی او می توانست در انتخابش توسط اریک شیپتون موثر بوده باشد". 
ادموندهیلاری همراه تنسینگ در فتح بام دنیا در مورد او می گوید: "او همواره آماده اولین شدن بود". 
سرانجام وی در سن 72 سالگی و در 9 می سال 1986 در شهر دارجلینگ هند درگذشت. طبق اظهار پزشک قانونی کلکته، تنسینگ سالها از ناراحتی شدید ریوی رنج می برد.

منبع:

http://www.gulf-times.com

 

کوه نامه:

هیات رییسه  جدید انجمن کوه نوردان پس از یک تعلیق! دوساله انتخاب شد، تا ساده دلان بدانند

شعر:

 تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف! ای هیات مدیره قبلی

 مگر همه اسباب بزرگی آماده کنی! که آن هم انتخابات فوق العاده است

و البته سیاسیون می دانند

مدل انتخاب و تکیه زدن عباس ثابتیان  بر  اریکه  ریاست  انجمن به مثابه  مدل پوتین مدوف در عالم سیاست است  و انشاالله  با حل مسئله ریاست دایمی در آینده  به شیوه کلاه شرعی ! با استعانت از باریتعالی به استقرار  حکومت خلفای عباسی بیانجامد.

و البته تر با توجه به درگیرهای اخیر در اکراین و برگزاری انتخابات در کریمه و شهرهای دیگر اکراین جهت الحاق به روسیه پیشنهاد می کنیم انجمن کوه نوردان یک انتخابات آزاد در فدراسیون  کوه نوردی برگزارکند شاید انجمن تبارها! در آنجا زیاد باشند و انشاالله فدراسیون کوه نوردی  به انجمن الحاق شود و عباس ثابتیان هم رییس انجمن و هم رییس فدراسیون شود.

آن وقت است که با توجه به اینکه ما در باشگاه با هم تمرین می کنیم و کیسه ی پودرمان هرزگاهی توسط عباس جان پر می شود و انشاالله به زودی کیسه ی پولمان را هم پر کند بیاید مثل آقای زارعی که به گفته ی خودشان در جلسه انجمن اول آرشی است بعد فدراسیونی و شاید همین امر موجب انتخاب آقای بختیاری به عنوان نایب رییس فدراسیون شد ما را هم به عنوان حالا نایب رییس که نه اینقدر توقعمان بالا نیست  چون این پست مال آن عباس است ما را به سمت  آبدارچی انجمن بر بگزیند.

خدارو چه دیدید در این مملکت هیچی غریب نیست!