کوه نامه
فدراسیون کوهنوردی به نقل از وزرات ورزش و جوانان اعلام کرد:
بنا بر اعلام وزارت ورزش و جوانان، زمان برگزاری مجمع انتخاباتی فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی، سه شنبه ۱۹ آذر ماه سالجاری خواهد بود. سایر مراتب و معرفی نامزدهای واجد شرایط احراز ریاست فدراسیون به محض اعلام امور مجامع فدراسیونها، از طریق همین پایگاه اعلام خواهد شد.
موریل سارکنی ، بلژیکی ، و یکی از بهترین سنگنوردان رقابتی تاریخ ، در سن 39 سالگی موفق شد مسیر پانت اکس ( ژرژ دو لوپ – فرانسه ) را با درجه 5.14d صعود نماید . این مسیر اولین بار توسط آلکساندر شابو – فرانسوی در سال 2007 صعود شده بود . شابو به این مسیر درجه ای نداد ولی سختی آنرا در حد 5.15a می دانست . بعدا آدام اوندرا درجه سختی آنرا 5.14d اعلام کرد .
موریل سارکنی ، درفاصله سالهای 1997 تا 2004 پنج بار قهرمان اورآل جام حهانی لید و سه بار نفر دوم این جام شد . او در سال 2010 به صعود های رقابتی پایان داد ، اما به صعود پایان نداد . " این ، رویایی بود که به حقیقت پیوست . صعود 5.14d همیشه رویای من بود و فکر نمی کردم روزی به حقیقت به پیوندد . ... این یک سرمایه گزاری بزرگ در وقت و انرژی بود . اما نتیجه اش واقعا ارزش آنرا داشت ... و حالا فقط یک آرزو : تلاش بیشتر برای صعود مسیرهای جدید " .
تاکنون غیر از موریل سارکنی ، 4 زن دیگر مسیر هایی با درجه 5.14d را صعود کرده اند : ژوسون برزیارتو ( 2002 - و یک 5.15a در سال 2005 ) ؛ ساشا دیگیولیان ( 2011 و 2012 ) ؛ الیزه دوفرز ( 2012 ) ؛ شارلوت دوریف ( 2011 ) که البته صعود 5.14d ایشان ( مسیر P P P ) مورد مناقشه است .
سایت http://www.8a.nu/ اخیرا ده سنگنورد زن برتر جهان را که هم در صعود های طبیعت و هم در صعودهای سالن فعال بوده اند به شرح زیر اعلام کره است :
زنان سنگنورد برتر صعودهای سالنی و طبیعتی جهان :
Muriel Sarkany ; Robin Erbesfield
Josune Bereziartu ; Lynn Hill ; Sasha Digiulian
Maja Vidmar ; Charlotte Durif ; Mina Markovic ; Liv Sansoz ; Alizee Dufraisse
در همان هفته ای که چین لمپ Cheyne Lempe رکورد صعود مسیر سالاته وال Salathé Wall در ال کاپیتان را شکست دوسنگنورد معروف دیگر امریکایی به نام آلکس هانولد و دیوید آلفری رکورد مسیر دیگر ی به نام اکس کالیبر Excalibur را در ال کاپیتان شکستند . اکس کالیبر ظاهرا بر گرفته از نام شمشیر افسانه ای آرتورشاه در ادبیات انگلیسی است . آلکس هانولد و دیوید آلفری در 9 نوامبر موفق شدند مسیر اکس کالیبر را ظرف 16 ساعت و 10 دقیقه صعود کنند . رکورد قبلی این مسیر متعلق به ویلی بنگاس ، استیو اسکنیدر و آندرس زگرس بوده است . این سه نفر در سال 1998 موفق شده بودند همین مسیر را ظرف 39 ساعت و 1 دقیقه صعود کنند .
در سنگنوردی ، آلکس هانولد یک آزاد کار قوی است و صعود های فری سولو ی او معروف است . دیوید آلفری ، اما ، یک مصنوعی کار ماهر است . در واقع هانولد یک Free Climber است و آلفری یک Aid Climber . ظاهرا به همین دلیل ، ترکیب تیمی آنها همواره نتایج درخشانی داشته است .
آلفری می گوید : "شیوه صعود تیمی من و آلکس این اجازه را به ما می دهد که در مسیر هایی مثل اکس کالیبر سریع حرکت کنیم . آلکس سنگنوردی سریع و قوی است . او یک آزاد کار جسور است و در صعود هایش به ندرت دچار تردید می شود . من نیز در صعود های مصنوعی ، در مکان یابی ها ، در حرکات فنی و در شیوه های اجرا چنین ذهنیتی دارم . به نظر می رسد سیستم تیمی ما واقعا خوب کار می کند "
http://www.climbing.com/news/a-month-of-record-breaking-in-yosemite
روز جمعه اول آذر به همت دکتر ماندگار و همنوردان زنده یاد پرویز ستوده شایق مراسم یادبودی در ایستگاه 5 توچال برگزار گردید.
این مراسم با حضور خانواده استاد پرویز ستوده شایق ، دوستان ، همنوردان و همکاران ایشان در سالن ایستگاه پنج توچال بین ساعت 10 تا 11 صبح برگزار گردید .
از تمامی دوستانی که در این مراسم حضور داشتند تقدیر و تشکر می نماییم .
تصاویر بیشتر از این مراسم را در وبلاگ" این کوهستان اسرار آمیز " ببینید.
کوه نامه:
پرستو ابریشمی در وبلاگ خاک خوب می نویسد:
روزی که فهرمانان سنگنوردی به ایران بازگشتند، در بند یخچال کلاس سنگنوردی داشتم. علی آقای کریمی از دوستان سنگنورد تماس گرفت و پیشنهاد داد بریم فرودگاه جهت استقبال. با هیچ کدام از ورزشکاران، از نزدیک آشنا نبودم. اما فلبا دوست داشتم یک تبریک حضوری بهشون بگم. آمدم خانه، یک دوش سریع گرفتم و با دو تن از دوستان، چهار نفری رفتیم فرودگاه. رسیدیم فرودگاه. بنری که علی تهیه کرده بود را به شیشه چسباندند. مادر فرناز با چشمان مشتاق و پر احساس، منتظر در آغوش گرفتن دخترش بود. آمد سمت ما و از بابت بنر و این که اسم فرناز، نوشته شده، تشکر کرد. روی بنر به هر سه سنگنورد تبریک و خیر مقدم گفته شده بود. تعجب کردم و گفتم این حدافل کاریه که از دست ما بر می یاد در برابر زحمت و تلاش این بچه ها هیچ ارزشی ندارد. نگاه آزرده اش را تعقیب کردم. چشمم افتاد به بنر فدراسیون کوهنوردی و صعود های ورزشی و تبریکی که فقط به برنده مدال طلا (رضا علیپور) گفته شده بود و نامی از (داود رکابی) و (فرناز اسماعیل زاده) نیامده بود.
به مادر فرناز حق دادم ناراحت باشد اما چیزی بدتر و پراهمیت تر وجود داشت که برایش پاسخی نیافتم. شاید کل جمعیت استقبال کننده به پنجاه نفر نمی رسید و اکثر افراد از شهرستان آمده بودند برای خیر مقدم به دوستانشان. از قزوین و زنجان. به ندرت سنگنورد تهرانی آمده بود. شاید در حدود انگشتان یک دست!
با خودم گفتم مگر ما رتبه ای بالاتر از مدال طلای جهان داریم؟ پس کجا بودند این همه سنگنورد تهرانی؟ این انبوه سنگنوردانی که هر روز و هر روز در شیرودی و سراج و فدک ... مشغول تمرینند و از دور ترین نفاط شهر خود را به این سالنها می رسانند، امشب کجا بودند؟
آیا حضور در مراسم استقبال این سه ورزشکار، که با هزینه شخصی عازم این مسابقات جهانی شدند، ارزش وقت با ارزش ایشان و گذشتن از یک جلسه تمرین را نداشت؟ ارزش پرداختن کرایه تا فرودگاه را نداشت؟ وقتی علی برات زاده را با دسته گلی در فرودگاه دیدم، بیش از پیش برای این سنگنورد مدال آور احترام قائل شدم و در آخر این که ایکاش فقط "مدال" اهمیت نداشت، "تلاش" هم کم ارزش تر از مدال نیست.
