در این سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب ، در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ ، کز شبی چنین ، سپیده سر نمی زند

گذرگهیست پر ستم که اندر او یه غیر غم

یکی صلای آشنا ، به رهگذر نمی زند

دل خراب من دگر ، خراب تر نمی شود

که خنجر غمت از این ، خراب تر نمی زند

چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات

برو که هیچکس ندا ، به گوش کر نمی زند

نه " سایه " دارم و نه بر ، بیفکنندم و سزاست

وگر نه بر درخت تر ، کسی تبر نمی زند

سایه – هوشنگ ابتهاج

تیم اونوک  Tim Unuk  جوان 17 ساله اسلوونیایی است . 180سانتیمتر قد و 63 کیلوگرم وزن دارد . سنگنوردی را 10 سال پیش یعنی از 7 سالگی شروع کرده است .

تیم اونوک دو روز پیش موفق شد سه مسیر با درجه  5.13c  را آنسایت کند . دقت کنید : آنسایت 3 مسیر با درجه   5.13c در یک روز و آنهم در 17 سالگی ! انصافا کار با ارزشی است . علاوه براین او در هفته کذشته دو مسیر با درجه های 5.13d  و  5.14b را صعود کرده است . صعود های آنسایت صعود های مهمی هستند . در این نوع صعود ، سنگنورد بدون داشتن اطلاعات مسیر ، در اولین دیدار و در اولین تلاش موفق به صعود مسیر می شود .

تیم اونوک نفر دوم رنکینگ جوانان است . او در سال 2011 نفر دوم جام جوانان اروپا شد .

تیم اونوک ، یک پسر نوجوان و ۱۷ ساله است . او در رزومه خود ، در خصوص سایر علاقمندی هایش ، به سادگی و به روشنی نوشته است : معاشرت با دختران . اما همین جوان به زعم ما مغرور خروسکی ، وقتی از او می پرسند چرا در "رقابت های جام جهانی جوانان" ، که این هفته در کاندا جریان دارد ، شرکت نمی کنید ، باز هم به همان سادگی اما بدون غرور خروسکی می گوید : من در کانادا زندگی نمی کنم . قرار است فقط یک نفر به کانادا برود و در این رقابت ها شرکت کند . من از نظر ذهنی به اندازه کافی قوی نیستم و شایستگی لازم را ندارم .

بله ، "من از نظر ذهنی به اندازه کافی قوی نیستم و شایستگی لازم را ندارم ."

فعلا که از جوانان خروسکی ما انتظار نیست ؛ از پیران ما که انتظار هست . یاد بگیریم .  

http://www.8a.nu/

مسئولان فدراسیون کوهنوردی و باشگاه آرش مهمان ما در کافه خبر بودند تا درباره اتفاقی که برای سه جوان ایرانی در برودپیک افتاد بحث و گفت و گو کنند.

میثم بهرامی- مرتضی رضایی: نوشدارو پس از مرگ سهراب ها!دو هفته پس از ناپدید شدن آیدین،مجتبی و پویا؛در تهران و در کافه خبر.چرا این اتفاق افتاد؟مقصر چه کسی است؟شجاعی که تیم را سرپرستی می کرده هم آمده.همین که آمده خودش کفایت می کند.کاملا مشخص است که حال و روزش خوش نیست.غمی درچشمانش موج می زند که هزاران قصه ناگفته دارد.کاملا مشخص است که خودش هم دارد درد می کشد،مثل مادری که بچه هایش زیر آوار مانده باشند و نتواسته کاری کند.خوبی اش این است که رامین شجاعی یک ویژگی بزرگ دارد؛او اصلا بلد نیست دروغ بگوید و با صداقت تمام هر سوالی که از او می پرسیم را جواب می دهد و آنجا که باید،می گوید:«مقصرم.»باید گزارش هایش را تکمیل کند.هنوز معادلات حل نشده زیادی در ذهنش مانده است.یک جورهایی باید به او حق داد.سه روز پس از بازگشت از برودپیک مهمان ما شد و از حادثه ای حرف زد که شاید خیلی ها حتی قدرت بیانش را هم نداشته باشند.همراهش بختیاری دبیر باشگاه آرش هم بود.دوست صمیمی و همکار قدیمی اش.یک طرف میز نشسته بودند و در طرف دیگر موسوی نایب رییس فدراسیون کوهنوردی و البته رضا بهادرانی که خودش سابقه صعود به برودپیک را دارد.همان قله لعنتی که حالا آیدین ،مجتبی و پویا را در آغوش گرفته و دارد به خوش می بالد که سه شیربچه ایرانی را در اختیار دارد.طرفین بحث کردند و از باید ها و نباید ها گفتند.از اینکه مسیر جدیدی به نام ایران فتح شد اما به قیمت از دست دادن سه جوان.حرف هایشان گاهی اوقات بوی کنایه به یکدیگر را داشت و گاهی اوقات هم تعارف های معروف ایرانی.همه چندین سال است که یکدیگر را می شناسند و می دانستند که چطور باید جواب هم را بدهند.میزگرد برای روشن شدن ابهامات در خصوص صعود موفق اما نا موفق ! به برودپیک بود و البته درد دل هایی که شاید به زمانی بیشتر از این نشست نیاز داشت.

همایون بختیاری در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، در مورد صحبت‌های عظیم برهمنی که در صعود به برود پیک با کوهنوردان ایرانی همراه بوده و گفته است، سرپرستی تیم صعود ضعیف بود و تیم آرش مشکل مالی داشت، اظهار داشت: من این فرد را به خوبی نمی‌شناسم و فقط می‌دانم هیچ گاه هیچ صعود موفقی در هیمالیا نداشته است و تنها صحبت‌ کردن او برای مطرح کردن خودش است. اگر او تمام این مسائل را دیده بود و اطلاع داشت، چرا همانجا در پاکستان نگفته است و پس از اینکه اتفاق افتاده مسائل را بازگو می‌‌کند؟

وی در مورد اینکه او گفته است امداد رسانی نمایشی بود و کارها دیر انجام شده است، گفت: روز چهارشنبه به ما اطلاع دادند و بامداد پنج‌شنبه امداد رسانی را انجام دادیم و چطور می‌شود تاخیر داشته باشیم؟ جدا از آن ابتدا باید محل دقیق یا تقریبی آنها را پیدا کنیم و سپس امداد رسانی را انجام دهیم. نمی‌توانیم که بی گدار به آب بزنیم. با این شرایط صحبت‌های برهمنی تنها برای مطرح کردن خودش است.

فقط اریک وینمایر  Erik Weihenmayer   نابینا نیست که توانسته از مرز محدودیت های جسمی انسان عبور کند ، قله اورست و چندین مسیر سخت و پرهیجان از جمله مسیر   the Naked Edge  را در اولدرادور کنیون ، کلرادو  ، امریکا صعود نماید . حالا دو نابینای دیگر ، یکی ال کاپیتان را در امریکا و دیگری  Old Man of Hoy  را در شمال اسکاتلند صعود کرده اند .

1 - استیو بیت  Steve Bate ، نیوزیلندی ساکن انگلیس اخیرا دو مسیر را در ال کاپیتان و  سپس مسیر  Zodiac  را به صورت سولو صعود کرد . صعود سولوی او 6 روز و 5 شب طول کشیده است . استیو بیت چند سال پیش دچار بیماری التهاب شبکیه شد که احتمالا تا سه سال دیگر همه ی بینائیش را از دست خواهد داد . در حال حاضر چشمان او ار قسمت های کناری تخریب شده اند و دید او صرفا مسقیم و تونلی است .

" اگر شما در 180 سانتیمتری دید مسقیم من قرار بگیرید ، می توانم صورت شما را به وضوح ببینم . اما بقیه ی اطراف شما خالی است و چیزی را نمی توانم ببینم مگر اینکه سرم را به چرخانم ." این امر باعث می شود که استیو برای پیدا کردن گیره ها به شدت دچار مشکل شود .

" ...اگر شما برای جستجوی گیره ها از چشمان تان استفاده می کنید ، من اما باید دست بر سنگ به سابم تا آنها را پیدا کنم . و این وقت زیادی می برد ."

استیو بیت همراه با دیواره نورد معروف انگلیس اندی کریک پاتریک  Andy Kirkpatrick  اوایل ماه جون ( حدودا اواسط خرداد ) به امریکا – دره یوسیمیتی سفرکرد . آنها دو نفره ابتدا مسیر  Zodiac  را با 16 طول طناب ، ظرف 31 ساعت ، و  3 ساعت استراحت در بالای مسیر  ، صعود کردند . سپس استیو ، همراه با اندی کریک پاتریک و آلوین جانسون  Alwyn Johnson   مسیر  Lurking Fear  را با 19 طول طناب ظرف 3 روز صعود کرد .

بعد از این دست گرمی ها (!) حالا نوبت آن اتفاق بزرگ بود : استیو بیت ، بعد از فیکس کردن دو طول طناب در مسیر  Zodiac  ، این مسیر را ظرف 6 روز و 5 شب به صورت سولو صعود کرد . او دو بار سقوط کرد و در کراکس مسیر ؛ کلاهک نشانه ی زورو  Mark of Zorro  به سختی توانست مسیر صحیح را پیدا کند و خودش را یه کارگاه رول کوبی شده برساند .

 "سنگ را اسکن کردم و سطح آنرا با دست هایم جستجو کردم و سرانجام توانستم مسیر درست رسیدن به کارگاه رولکوبی شده امن و مطمئن را انتخاب نمایم ."

استیو وقتی که به نقطه تاپ مسیر رسید دوستش در انتظارش بود . او به استیو کمک کرد تا ابزار هایش را پایین بیاورد .

2-  رد سزل  Red Szell  ، نابینای دیگری است که هم زمان با استیو بیت موفق شد برج سنگی  Old Man of Hoy  را در منطقه دور دست شمال اسکاتلند صعود کند ، برجی حدودا با 150 متر ارتفاع و 4 طول طناب  و با سختی  5.9 . رد سزل را در این صعود مارتین موران Martin Moran  همراهی می کرد . رد سزل نیز از بیماری التهاب شبکیه رنج می برد و فقط 5 درصد بینایی دارد . 

" مواجهه با عدم توانایی و صعود یک دیواره شبیه هم هستند . تا وقتی که آنهارا به اجزای خود ؛ به حرکت های فنی و به طول های طناب ، تجزیه نکنید آنها موانعی غیر قابل عبور خواهند بود . موفقیت های کوچک تان را مزمزه کنید و جشن بگیرید . سپس بر بخش های دیگر محدودیت ها چیره شوید و گاهی اوقات اصلا آنها را دور بیاندازید . "

  http://www.climbing.com/news/blind-climbers-solo-el-cap-ascend-old-man-of-hoy