سلام رامین خان!
امیدوارم خوب باشید و توانسته باشید با غم از دست دادن سه همنورد خود کنار بیایید. همچنین چالشهای طبیعی بعد از برنامه برودپیک بیش از آنچه که باید آزرده خاطرتان نکرده باشد. البته می دانم که روزهای سختی را گذرانده اید و بلکه می گذرانید!
از وقتی که در فضای مجازی با شما و نوشته هایتان آشنا شدم، شما را صاحب اندیشه و با شخصیت و متفاوت با خیلی از کوهنویسان و کوهنوردان یافتم و شاید باور نکنید که گاهی آرزو کردم مربی و بزرگتری چون شما داشتم و ...
همین سلامت نفس و شخصیت بالای شما در برخورد با این حادثه دردناک هم نمود کاملی داشت و اگرچه گاهی رامین شجاعی هم کمی از کوره در رفت! اما در کل برخورد صادقانه و متین شما با حادثه و ارائه گزارش و تلاش برای استدلال علمی به واقع ستودنی بود و شاید نظیر آن در جامعه کوهنویسی و کوهنوردی ایران نه کمیاب که نایاب باشد!
به سهم خودم به خاطر صداقتتان و تلاش برای اطلاع رسانی و مباحثه منطقی از شما تشکر می کنم. واقعا در جوی که تیغ برنده احساسات و نیزه زهراگین کینه جویی و عقده گشایی از هر سو به سوی انسان نشانه رفته تسلط بر خویش و رفتار منطقی کاری است بس دشوار!
اما گذشته از تعریفات و ارادت شخصی نویسنده این متن نسبت به جنابعالی، اگرچه به دنبال نقد کلی برنامه و اتفاقات افتاده نیستم، در گزارشی که اخیرا نوشتید برخی نکات بود که لازم دانستم بیان کنم.
- به سبک صعود آلپی اشاره کرده اید و روش اوکراینی ها
اگرچه بحث تخصصی است و شاید در صلاحیت من نباشد، اما نکته بدیهی که به نظرم آمد در روش اوکراینی یعنی صعود و استراحت در ارتفاع، مشخصا بدن فرصت کمتری برای هم هوایی دارد و در طول صعود فشار بیشتری متحمل می شود. پس صعود به این روش اگرچه سریعتر است ولی استهلاک بیشتری هم دارد و توان کوهنورد سریعتر تحلیل می رود. البته انکار نمی کنم که شاید محدودیت زمانی در اجرای این برنامه شما را ناچار به استفاده از این روش کرده.
- در مورد استفاده و اتکا به جی پی اس و یا پیش بینی هواشناسی و ...
نوشته اید به دلیل عدم قطعیت پیش بینی هواشناسی نباید بر اساس آن برنامه ریزی کرد. و یا جی پی اس چون دقت خیلی بالایی ندارد در معابر باریک و خطرناک ممکن است منجر به سقوط شود. کلیت این حرف ها را رد نمی کنم. اما دوست دارم بدانم برای برنامه ریزی و شرایط اضطراری گذشته از توان فردی به چه چیزی باید اتکا کرد؟ جی پی اس، هواشناسی و ... همه یکسری ابزار و تکنولوژی هستند که به کمک ما می آیند و انسان را در تصمیم درست یاری می کنند. پس هیچکدام معجزه نمی کنند و قرار نیست کسی را به تنهایی از مرگ نجات دهند و به بهانه محدودیت ها نمی توان آنها را کم اهمیت جلوه داد، چون فعلا بهترین ابزار موجود هستند.
- در مورد سبک کردن کوله و جا گذاشتن بعضی از لوازم
این نقد جدی بود که من به خود آیدین هم در برنامه پسندکوه-خرسان وارد می دانستم، که متاسفانه و به هر دلیلی بیان نشد. سبک کردن کوله اگرچه صعود را راحت تر نموده و شانس صعود را بالا می برد، ولی مشخصا توان و شانس فرد را در شرایط بحرانی کاهش می دهد. واقعا گشایش مسیر در ارتفاع ۷۰۰۰ با جا گذاشتن کیسه خواب توسط یکی از افراد و یا نبردن پوش چادر توسط تیمی که بعدا چندین شب مجبور به بیواک می شود، تناسبی دارد؟!
در مورد آمادگی و تمرینات قبل از برنامه
فکر کنم خیلی ها این انتقاد را مطرح کردند. به صراحت در گزارش تان نوشته اید که محل زندگی تان در ارتفاع پایینی است و به ارتفاعات جهت تمرین قبل از برنامه دسترسی نداشته اید. در گزارش هم چند جا از سر درد و تطابق دیر با ارتفاع سخن گفتید. در نهایت ریتم کند شما نسبت به سایرین سبب شد در تیم حمله قرار نگیرید و در آخر هم که بعد از بروز حادثه دیگر توانی برای صعود و امداد رسانی نداشتید. حالا که این حادثه گذشته! آیا فکر می کنید آمادگی بدنی لازم برای این برنامه را داشته اید و آیا حاضرید بار دیگر با همین شرایط در برنامه ای با این سطح شرکت کنید؟
و نکات دیگری که این نوشته را از حوصله خارج می کند...
همانطور که گفتم ارادت و احترام خاصی برایتان قائلم و هدفم به چالش کشیدن شما نیست. کوهنوردی در سطح بالا و با این شرایط از دید من یک نوع قمار است. قماری که خیلی از تصورات و پیش بینی های ما به راحتی باطل می شود و ما تاوان آنرا با جانمان می دهیم!
حتی از شما انتظار ندارم جواب مفصلی به نکات مطرح شده بدهید. تنها خواهشم از شما اینست:
حال که رفتار منطقی در برابر این بحران پیش گرفته اید، بعد از شنیدن نظرات و انتقادات حتی از نوع غیرکارشناسانه و بی رحمانه آن، به نقد برنامه خود پرداخته و صادقانه بگویید حال که این حادثه گذشته! اشتباهات رامین شجاعی و مجموعه تیم و باشگاه آرش را در کجا می بینید و برای عدم تکرار چنین اتفاقی چه راهکاری پیشنهاد می دهید.
ارادتمند شما!
حسام
